ก็หยุดพัก
ซากปรักหักพังของสุสานมังกรนี้มันช่างกว้างใหญ่ไพศาลจริง ๆ ที่แห่งนี้ไม่มีกลางวันไม่มีกลางคืน มู่เฉียนซีกับจิ่วเยี่ยไม่รู้ว่าตนเองได้เดินหาอยู่ในที่แห่งนี้นานเพียงใดแล้ว แต่ก็ยังคงหาไม่เจอเบาะแสใด ๆ เลย
มู่เฉียนซีเอากุญแจเทพเผ่ามังกรออกมา แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นกุญแจเทพที่เอาไว้เปิดคลังเก็บของล้ำค่าที่ไร้เดียงสาดอกหนึ่งเท่านั้น มันไม่ยอมบอกพวกเขาว่าคลังเก็บของล้ำค่านั้นอยู่ที่ใด
มู่เฉียนซีมองจิ่วเยี่ยและกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย เจ้ารู้สึกมีการตอบสนองเช่นไรบ้างหรือไม่?”
จิ่วเยี่ยตอบ “คำสาปในร่างกายข้ามีแต่ทำร้ายข้าและให้โทษแก่ข้าเท่านั้น มันไม่ได้ใจดีถึงเพียงนั้นที่จะบอกข้าว่าของที่จะกำจัดมันอยู่ที่ใด ดูท่าแล้วเราคงทำได้เพียงแค่ค่อย ๆ ตามหาเท่านั้น”
พวกเขาที่ตามเสาะหามาช่วงระยะเวลาหนึ่ง ในตอนนี้ก็พบว่ามีกลิ่นอายอื่นใกล้เข้ามา
มู่เฉียนซีเห็นเงาร่างหลายร่างกำลังมา และพวกเขาก็ไม่ได้ถูกต้นไม้พิทักษ์โจมตี
“นี่มันเป็นการเลือกปฏิบัติที่แตกต่างกันอย่างนั้นเหรอ?” มู่เฉียนซีพึมพำเสียงเบา
ไม่นานนักมู่เฉียนซีก็ได้รู้ถึงสาเหตุ
เพราะว่าพวกเขาคือเผ่ามังกร ที่แห่งนี้คือสุสานของเผ่ามังกร สำหรับคนเผ่าเดียวกันแน่นอนว่าพวกมันมีน้ำใจเป็นพิเศษต่อพวกเขา
ส่วนมนุษย์ที่บุกเข้ามาอย่างมู่เฉียนซีนั้น แน่นอนว่าต้องถูกพวกมันโจมตีอย่างบ้าคลั่ง “เอ๊ะ! ที่นี่ยังมีคนอื่นอยู่ด้วย”
มู่เฉียนซีกับจิ่วเยี่ยไม่ได้ตั้งใจ
