ล้ว เมื่อถึงตอนนั้นต่อให้จิ่วเยี่ยฆ่ามังกรปีศาจกลืนสวรรค์ได้ ตัวเขาเองก็จะเป็นอันตรายเช่นกัน
“เฮยเย้า เจ้ารออยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนเด็ดขาด”
กล่าวจบ มู่เฉียนซีก็พุ่งไปทางจิ่วเยี่ยทันที
เสี่ยวหงก็ตามไปด้วยทันที “นายท่าน นายท่านอย่าใจร้อนไปเลย ให้ท่านจิ่วเยี่ยยับยั้งพลังเอาไว้ก่อน ส่วนเจ้ามดปลวกนั่น มอบให้เป็นหน้าที่ข้าที่จะจัดการมันเอง”
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ! ตัวนางยังไม่ทันเข้าใกล้จิ่วเยี่ย แต่เข็มยาของนางก็พุ่งออกไปก่อนแล้ว
ทว่า พลังอันดำมืดที่แผ่ซ่านออกมานั้นได้ทำลายเข็มยาของมู่เฉียนซีไปสิ้น
เนื่องจากกลิ่นอายอันคุ้นเคยได้ใกล้เข้ามา จิ่วเยี่ยจึงไม่ได้เพ่งเล็งความสนใจไปที่มังกรปีศาจกลืนสวรรค์อีก เพราะมีเหยื่อที่ทำให้เขาสนใจกว่าปรากฏขึ้น
และเหยื่อที่ว่านี้แน่นอนว่าเป็นมู่เฉียนซี
ทันใดนั้นจิ่วเยี่ยก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายมู่เฉียนซี และได้กักขังร่างกายของนางเอาไว้
เขาอยู่ใกล้ชิดนางมาก ดวงตาที่ดูเหมือนสัตว์ร้ายคู่นั้นดูเหมือนว่าจะกลืนกินมู่เฉียนซีลงท้องไปเสียให้ได้
“อือ!” จิ่วเยี่ยก้มหน้าจูบริมฝีปากของมู่เฉียนซี ลงมือกระทำอย่างหยาบช้า ไม่นานนักมู่เฉียนซีก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่อบอวลอยู่เต็มปากของนาง
นางเอาเข็มยาออกมาสองเข็ม และแทงเข้าที่แขนของเขา ผลลัพธ์ก็คือจิ่วเยี่ยยังคงไม่ตอบสนองเลยแม้แต่น้อย
ในตอนนี้ได้กำเริบจนถึงขั้นที่ไม่สามารถยับยั้งได้แล้วจริง ๆ เหรอ?
ดวงตาของมู่เฉียนซีจ้องมองไปที่ดวงตา
