สีฟ้าอันเย็นยะเยือกที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ คู่นั้นของจิ่วเยี่ย ริมฝีปากถูกประกบจูบอย่างโหดร้ายจนนางไม่สามารถเปล่งเสียงอันใดออกมาได้
สองมือของนางจับแขนของจิ่วเยี่ยเอาไว้แน่น นางมองเขาด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว เพียงแค่ขอร้องเท่านั้น
จิ่วเยี่ย ดึงสติกลับมาสิ
ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะมาพ่ายแพ้ที่นี่!
เจ้าไม่มีทางพ่ายแพ้ ข้าพูดถูกหรือไม่?
เมื่อเห็นดวงตาเช่นนี้ของมู่เฉียนซีแล้ว ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นก็พลันเปลี่ยนไป
ในที่สุดเขาก็ยอมเอาริมฝีปากออกจากริมฝีปากของมู่เฉียนซีแล้ว เมื่อเห็นริมฝีปากที่เต็มไปด้วยเลือดนั้น ในใจจิ่วเยี่ยก็รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย
ครั้นแล้วเขาจึงได้เอายาหัวใจโพธิ์ที่มู่เฉียนซีได้มอบให้เขาเอาไว้มากินเข้าไปขวดหนึ่ง และจิ่วเยี่ยก็กล่าวว่า “ซี ข้าจะจัดการกับเจ้านั่นให้เร็วที่สุด”
มู่เฉียนซีดึงเขาเอาไว้ก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าหยุดลงมือได้แล้ว”
ถึงแม้ว่ายาหัวใจโพธิ์จะเป็นยาที่นิรันดร์ได้หลอมออกมา แต่ประสิทธิภาพมันก็ไม่ได้แข็งแกร่งถึงเพียงนั้น
พลังของจิ่วเยี่ยยังคงรุนแรงเฉกเช่นเดิม ไร้ท่าทีที่จะสงบลงมาเลยสักนิด หากต่อสู้กับมังกรปีศาจกลืนสวรรค์อีกครั้ง เช่นนั้นก็อาจจะได้สติกลับมาก็ได้
ดูเหมือนว่ามังกรปีศาจกลืนสวรรค์จะรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของจิ่วเยี่ย พลังของจิ่วเยี่ยในตอนนี้ล้วนแต่ถูกใช้ในการยับยั้งคำสาปแล้ว และมันก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเหมือนเมื่อครู่แล้ว
“ที่แท้ พลังของเจ้ามันไ
