หลังจากที่เกาะราชามังกรเปิดออกอย่างสมบูรณ์ กลิ่นอายอันเหม็นเน่าจากความตายก็ได้พัดกระโชกออกมา
มังกรเหล่านี้ที่อยู่ในที่แห่งนี้ล้วนแต่รู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง เฮยเย้ากล่าว “พวกเจ้ารีบถอยออกไปห่าง ๆ เร็วเข้า”
“เร็วเข้า!”
กลิ่นอายอันกดดันนั้นทำให้มังกรตัวอื่น ๆ แทบจะหายใจอย่างกระหืดกระหอบ
พวกเขาล้วนแต่รู้สึกว่าวินาทีต่อไปดวงจิตจะดับสลาย ถอย! ต้องรีบถอย!
พวกเขาตกใจจนแทบขยับไม่ได้ จะถอยหนีได้อย่างไรกันเล่า
เกาะราชามังกรนี้มันมีสิ่งใดอยู่กันแน่
พวกเขาหวาดกลัวมาก และในตอนนี้เองลำแสงทั้งสี่ก็ได้พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและได้ยับยั้งกลิ่นอายแห่งความตายนั้นเอาไว้
ลำแสงทั้งสี่นี้ได้ก่อตัวเป็นค่ายกลค่ายหนึ่ง
ตูม! จู่ ๆ เสียงกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวเสียงหนึ่งก็ออกมา และท้องฟ้าก็มืดสลัวลง
แม้แต่ดวงอาทิตย์ของแดนมังกรของพวกเขาในตอนนี้ก็ถูกบดบัง ไม่มีแสงอาทิตย์เล็ดลอดส่องสว่างออกมาได้เลย
ในที่สุดมู่เฉียนซีก็เห็นใบหน้าที่แท้จริงของสัตว์ประหลาดนั้นแล้ว
มันก็เป็นมังกรตัวหนึ่ง มังกรสีเทาดำตัวนั้น เขี้ยวอันดุร้ายโผล่ออกมาด้านนอก และบนหัวมีเขางอกออกมาเหมือนกับแรดก็มิปาน
มันเหมือนมังกรที่ไม่เหมือนมังกร
คนอื่น ๆ ต่างก็สูดลมหายใจเย็นเข้าปอดเฮือกหนึ่ง “นี่มัน…นี่มันสัตว์ประหลาดนี่”
“พระเจ้า! ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว”
เจ้าหมอนี่จ้องมองไปที่ค่ายกลที่ก่อตัวขึ้นมาจากพลังของทั้งสี่เผ่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วพ่นเสียงหัวเราะ
