รูปร่างมังกรของสุ่ยอู๋ซินหายไปภายในพริบตา จากนั้นก็พลันเปลี่ยนมาเป็นบุรุษผู้อ่อนโยนผู้หนึ่ง
เขาค่อย ๆ เดินมาตรงหน้ามู่เฉียนซี และคุกเข่าลงข้างหนึ่งกลางอากาศก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “สุ่ยอู๋ซิน คารวะนายท่าน”
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็เบิกตากว้างจนดวงตาแทบจะถลนออกมาด้วยความตกใจ หัวหน้าเผ่ามังกรวารีของพวกเขาเป็นเผ่ามังกรเทพที่เปรียบเสมือนบุปผาบนขุนเขาสูงที่ยากจะเด็ดลงมาได้ผู้นี้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีเจ้านาย
อีกอย่าง เจ้านายผู้นี้ของเขาก็ยังเป็นมนุษย์อีกด้วย
ผู้อาวุโสเหล่านั้นของเผ่ามังกรวารีแทบจะเป็นลมหมดสติไป นึกไม่ถึงเลยว่าท่านหัวหน้าเผ่าจะเรียกสาวน้อยผู้นี้ว่านายท่าน
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้า…เจ้าคือมังกรวารีอย่างนั้นเหรอ?”
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมามังกรวารีในแหวนมังกรเทพวารีนั้นไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เลย มิน่าล่ะ ที่แท้เขาก็ไม่ได้อยู่แหวนมังกรเทพวารีนี่เอง
สุ่ยอู๋ซินค่อย ๆ ลุกขึ้น เขายิ้มพลางกล่าวว่า “นายท่านเข้าใจผิดแล้ว”
“ข้าจะเป็นท่านมังกรวารีไปได้อย่างไรกัน”
จิ่วเยี่ยเหลือบมองเขา ไม่เหมือน เพราะอ่อนแอเกินไป
“แล้วเหตุใดเจ้าถึงเรียกข้าว่านายท่าน ข้ากับเจ้าไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดต่อกัน”
“นายท่าน เราไปคุยกันที่อื่นดีหรือไม่?”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องเรียกข้าเช่นนี้ ข้ากับเจ้าไม่ได้มีพันธสัญญาใดต่อกัน” เจ้าหมอนี่เป็นถึงหัวหน้าเผ่ามังกรวารีเชียวนะ!
สุ่ยอู๋ซินยิ้มพลางกล่าว “เชิญนายท่านด้านใน อีกประเดี๋ยวนาย
