มหนึ่งแทงลงไปที่หัวใจของเฮยเย้า และอีกสองเข็มก็แทงลงไปที่แขนทั้งสองข้างของเขา
หมอยากล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้า นี่เจ้าทำอะไร?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าเป็นสหายของเฮยเย้า และเป็นนักปรุงยาคนนึงด้วย อาการบาดเจ็บของเฮยเย้ามอบให้เป็นหน้าที่ข้าเป็นคนจัดการ ตรงนี้ไม่มีหน้าที่ที่เจ้าต้องทำแล้ว”
ในตอนนี้เฮยเย้าหมดสติไปก็ได้ลืมตาขึ้นมาแล้ว และพบว่ามู่เฉียนซีอยู่ตรงหน้าเขา เขายิ้มด้วยความวางใจ จากนั้นก็หมดสติไปอีกครั้ง
หมอยาผู้นั้นเห็นมู่เฉียนซีรักษาบาดแผลภายนอกให้กับเฮยเย้าอย่างสวยงาม จากนั้นก็ป้อนยาให้กับเขา
เขารู้สึกได้ว่ามังกรทองน้อยที่กำลังจะตายนั้น ตอนนี้อาการดีขึ้นมากแล้ว
“วิเศษ วิเศษ วิเศษมาก! ท่าน โปรดรับข้าเป็นศิษย์ของท่านด้วย!” หมอยาผู้นี้กล่าวด้วยความตื่นเต้น
มู่เฉียนซีรู้สึกเพียงแค่ว่ามีอีกาจำนวนนับไม่ถ้วนบินอยู่เหนือหัวของนาง มังกรอัคคีเหล่านี้พอพบเห็นผู้ใดที่แข็งแกร่งว่า ฝีมือเก่งกาจกว่าก็จะคารวะขอเป็นศิษย์ไปหมดเลยอย่างนั้นเหรอ
เมื่อเห็นหมอยาผู้นี้จะคารวะขอเป็นศิษย์ นายน้อยมังกรอัคคีก็โกรธเกรี้ยวขึ้น
“เจ้า นี่เจ้าหลบไปไกล ๆ เลยนะ เรียงตามลำดับเข้าใจหรือไม่ เจ้ามันมาทีหลัง นี่เป็นถึงท่านอาจารย์หญิงในอนาคตของข้านะ เจ้าคิดจะแย่งข้าอย่างนั้นเหรอ”
“พาเฮยเย้าไปดูแลให้ดี ไป!”
“ขอรับ!”
หลังจากที่เฮยเย้าถูกส่งตัวไป มู่เฉียนซีก็มองไปที่หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีด้วยสายตาที่โกรธเกรี้ยวและกล่าว
