น ไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดเอาไว้เลย
จิ่วเยี่ยกล่าวถามว่า “ซี พอแล้วหรือยัง?”
“ยังไม่พอ อยากให้ข้าหยุด เจ้าฝันไปเถอะ!”
หลังจากนี้เจ้าหมอนี่ก็จะทวงหนี้แล้ว ตอนนี้นางต้องการเอาให้เพียงพอถึงจะคุ้ม
“อืม! ทำต่อ!” น้ำเสียงของจิ่วเยี่ยยิ่งทวีความแหบแห้งขึ้น
แต่ตอนหลัง มู่เฉียนซีก็สูญเสียอำนาจในการเป็นผู้ควบคุม และนางก็แทบจะสูญเสียการควบคุมไปแล้ว
นางตะโกน “จิ่วเยี่ย เจ้าพอได้แล้ว”
“ซี ยังไม่พอ!”
“หยุด หยุดเดี๋ยวนี้!”
“หยุดอะไรกันเล่า”
“……”
อย่างไรเสีย จิ่วเยี่ยก็กลับมาทวงหนี้อันเข้มข้นของเขาคืน รวมถึงสิ่งที่มู่เฉียนซีได้พูดเอาไว้ เขาจะต้องเอาคืนมาให้ครบ
เกาะมังกรอัคคีนับว่าอยู่ใกล้มาก แต่ไม่มีผู้ใดรบกวนพวกเขาทั้งสองคนเลย
เจ็ดวันผ่านไป หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีมาและกล่าวว่า “สถานที่ฝึกฝนได้เปิดขึ้นแล้ว มังกรทองน้อยนั้นออกมาแล้ว”
เมื่อพวกเขาไปรอรับมังกรทองน้อยที่ทางเข้า พวกเขาเห็นเด็กหนุ่มร่างเล็กผู้หนึ่งจมอยู่ในกองเลือด
เสื้อผ้าสีดำนั้นถูกย้อมเป็นสีแดงเข้ม และหมอยาของเผ่ามังกรอัคคีก็รีบชิงไปก่อนมู่เฉียนซี
เขากล่าวว่า “ได้รับบาดเจ็บมากเกินไป และสูญเสียเลือดมากเกินไป ต่อให้ช่วยชีวิตได้ก็เกรงว่าความแข็งแกร่งของเด็กผู้นี้ก็คงจะลดลงกลับไป ครั้งนี้หัวหน้าเผ่าผิดพลาดแล้ว!”
หลังจากที่เขากล่าวจบ หัวหน้าเผ่ายังไม่ทันจะได้ตอบ เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“เจ้าถอยออกไปก่อน”
มู่เฉียนซีหยิบเข็มยาออกมาสามเข็ม เข็
