พวกเขา
ในอาณาเขตของเผ่ามังกรอัคคีอันร้อนระอุนี้ จิ่วเยี่ยก็ราวกับมีเครื่องปรับอากาศที่เย็นในตัวเอง ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะเข้าใกล้เขา และเข้าใกล้มากขึ้น…
“เย็นสบายจริง ๆ เลย!” ผิวของเขาเย็นราวกับก้อนน้ำแข็งก็มิปาน ทำให้มู่เฉียนซีไม่สามารถปล่อยมือไปจากเขาได้
มู่เฉียนซีนั้นเย็นสบายแล้ว แต่ร่างกายและหัวใจขององค์ชายจิ่วเยี่ยนั้นกลับร้อนผ่าวขึ้นอย่างไม่อาจเปรียบได้
เขามองดูมู่เฉียนซีอย่างลึกซึ้งและกล่าวว่า “ซีกำลังเอารัดเอาเปรียบข้า เมื่อไหร่จะเอาเปรียบข้าพอเสียที ข้าจะเอาเปรียบซีคืนแล้ว”
มู่เฉียนซีรีบเอามือออก แต่ถูกจิ่วเยี่ยดึงไว้
“ต่อสิ!” จิ่วเย่กล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง
“ขะ ข้าว่า ข้าว่าใช้พลังธาตุวารีทำให้เป็นน้ำแข็งมันยังง่ายกว่า ดังนั้นไม่ต้องการองค์ชายจิ่วเยี่ยแล้วล่ะ”
นางรู้สึกทึ่งในความรูปงาม หลงใหลในความรู้สึกสบายนั้น และนางไม่สามารถควบคุมมือของตัวเองได้ ซึ่งนี่เป็นปัญหาใหญ่มาก
“แต่ข้าต้องการเจ้า!”
จิ่วเยี่ยก้มศีรษะลง รั้งมือทั้งสองข้างของนางไว้ และจูบนาง
“อือ…อือ…” มู่เฉียนซีถูกเขาพัวพันและไม่สามารถสลัดหลุดได้
หลังจากจูบเสร็จแล้ว องค์ชายจิ่วเยี่ยก็กล่าวว่า “จะต่อ หรือจะให้ข้าลงมือ”
ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว มู่เฉียนซีแอบกัดฟันกรอด จากนั้นก็กล่าวว่า “ตกลง ๆ! ข้าจะจับเจ้าต่อ ข้าจะบีบเจ้าให้ตายเลย!”
มู่เฉียนซีอยากจะบีบจิ่วเยี่ยให้ตายจริง ๆ แต่ความแข็งแกร่งของเขานั้นราวกับหยกน้ำแข็งก็มิปา
