นายน้อยมังกรอัคคีกล่าวว่า “พวกเขาไม่ใช่คนนอก แต่เป็นท่านอาจารย์และอาจารย์หญิงของข้า แม้ว่าข้าจะยังไม่ได้คารวะเป็นอาจารย์ก็ตาม”
หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีรู้สึกแปลก ๆ แล้ว เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าอารมณ์ของเด็กคนนี้มันเป็นเช่นไรกันแน่!
ต้องการคารวะเขาเป็นอาจารย์ ไม่รู้ว่าจะแข็งแกร่งถึงเพียงใด
ทันทีที่หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีตรวจสอบพวกเขา เขาก็ตกตะลึงขึ้น “พวกเจ้า พวกเจ้าไม่ใช่เผ่ามังกร! มนุษย์ พวกเจ้าเป็นมนุษย์!”
นายน้อยมังกรอัคคีได้ยินเช่นนี้ก็ตกตะลึงขึ้น “ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์จะเป็นมนุษย์ไปได้ยังไง เป็นไปได้ยังไง?”
“มนุษย์อย่างพวกเจ้ามาปรากฏในแดนมังกรของข้าได้อย่างไร”
ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่สวมชุดสีแดงเพลิง รอบตัวลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงอันน่าสะพรึงกลัวออกมา
นายน้อยมังกรอัคคีค่อนข้างดื้อรั้น สิ่งที่เขาเชิดชูคือความแข็งแกร่ง ขอเพียงแค่ต่อสู้เอาชนะเขาได้ จะใช่เผ่ามังกรหรือไม่นั้นก็ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่
“ท่านพ่อ ใจเย็น ๆ ก่อน พวกเขามาจากเผ่ามังกรไม้ น่าจะ…น่าจะไม่ใช่คนเลวร้ายอันใด”
“เจ้าเด็กโง่ คนดีคนเลว เพียงมองแค่ภายนอกก็ดูออกแล้วอย่างนั้นเหรอ?”
“ข้ายืนยันได้ว่าพวกเขาไม่ใช่คนเลว” ในตอนนี้เอง น้ำเสียงของเฮยเย้าก็ดังขึ้น
มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเขาเท่านั้นที่จะอยู่ในสายตาของมังกรอัคคี ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ให้ความสำคัญกับเด็กอย่างเฮยเย้า
แต่เมื่อพวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังการกดขี่ข่มเหงที่คุ้นเคย
