สีหน้าของหัวหน้าเผ่ามังกรไม้ซีดเผือด เขากล่าว “ข้ายังมีเรื่องที่ต้องจัดการ ให้มังกรตัวอื่นทำไปก่อนเลย”
“ขอรับท่านหัวหน้าเผ่า!”
มู่เฉียนซีปรุงยาเสร็จแล้ว ส่วนเรื่องฉีดยานั้นปล่อยให้พวกเขาได้ทำกันเอง ดังนั้นนางจะว่างแล้ว
แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องอันโอ่อ่าเกินจริงของมังกรเหล่านี้แล้ว มุมปากของมู่เฉียนซีก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย “จำเป็นต้องร้องเกินจริงถึงเพียงนี้ด้วยเหรอ! ฝึกฉีดยาให้ต้นไม้ไปก็ไม่น้อย แต่ฝีมือการฉีดยังบกพร่องอยู่มาก”
หากมังกรเหล่านั้นได้ยินคำพูดของมู่เฉียนซี พวกเขาจะต้องร้องไห้อย่างแน่นอน ต้นไม้กับมังกรจะเหมือนกันได้อย่างไรล่ะ
มู่เฉียนซีเห็นร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่ง มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “หัวหน้าเผ่ามังกรไม้ เจ้าฉีดยาแก้พิษแล้วหรือไม่?”
หัวหน้าเผ่ามังกรไม้กล่าวว่า “ยัง…”
“ข้า ขะ ข้ามีเรื่องจะถามเจ้าแม่นางมู่”
มู่เฉียนซีกล่าว “หัวหน้าเผ่าว่ามาได้เลย!”
“แม่นางมู่สอนวิธีการฉีดยาให้กับพวกเรา คาดว่าฝีมือของแม่นางมู่จะต้องยอดเยี่ยมมากเป็นแน่!”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าวว่า “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว”
“เยี่ยมไปเลย เช่นนั้นแม่นางมู่ช่วยฉีดให้ข้าได้หรือไม่”
มู่เฉียนซีตกใจนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “มังกรตัวอื่นทำไม่ได้เหรอ?”
“ขะ ข้า…” หัวหน้าเผ่ามังกรไม้ได้ยินเสียงคำรามของมังกรน้อยเหล่านั้นแล้ว เขาก็เลย…เขาก็เลย…
“พรึ่บ!” มู่เฉียนซีอดที่จะหัวเราะไม่ได้ เรื่องของหัวหน้าเผ่ามังกรไม้ช่างเหมือนกับเรื่
