องของเด็กน้อยเหล่านั้นที่มาฉีดยาที่หอหมอปีศาจมาก
หัวหน้าเผ่ามังกรไม้ผู้สง่าผ่าเผย นึกไม่ถึงเลยว่าจะกลัวเจ็บ!
ในตอนนี้หัวหน้าเผ่ามังกรไม้แทบจะขุดหลุมมุดหัวเข้าไปซ่อน เขากล่าวว่า “ข้าไม่ได้กลัวเจ็บนะ ก็แค่เป็นครั้งแรก ขะ ข้า ข้าไม่ค่อยชิน ได้โปรดแม่นางมู่ เอ่อ ปรมาจารย์มู่ช่วยหน่อยเถอะ”
หัวหน้าเผ่ามังกรไม้ในเวลานี้ไม่เย่อหยิ่งเหมือนในวันแรกเลยแม้แต่น้อย เขาแทบจะกอดขาขอร้องนางแล้ว
หัวหน้าเผ่ามังกรไม้ดูน่าสงสารมาก มู่เฉียนซีกำลังจะตอบตกลงเขา แต่ทันใดนั้นเอง น้ำเสียงอันรุนแรงเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “ไม่ได้!”
เงาดำเงาหนึ่งกระพริบขึ้น และจิ่วเยี่ยก็อุ้มมู่เฉียนซีจากไปทันที
“จิ่วเยี่ย เจ้าจะพาข้าไปที่ใด?”
“ข้าพบสถานที่แห่งหนึ่งในเผ่ามังกรไม้ ทิวทัศน์ไม่เลวเลย ข้าจะพาซีไปดู”
“ไม่ไป ข้าไม่ไป…” มู่เฉียนซีปฏิเสธ
ทุกครั้งที่ได้ชมทิวทัศน์ที่สวยงาม นางก็จะกลายเป็นอาหารอันโอชะของเขา เจ้าหมอนี่ช่างใจดำเป็นที่สุด
“ใกล้จะถึงแล้ว ข้าไม่อยากกลับไปเสียเปล่า” จิ่วเยี่ยกลับไม่ยอมให้นางปฏิเสธ
ทั้งสองจากไปอย่างหวานซึ้ง และทิ้งหัวหน้าเผ่ามังกรไม้ที่มีสีหน้าอยากจะร้องไห้เอาไว้ ในตอนนี้เขาจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ แล้ว
“ท่านหัวหน้าเผ่า ในที่สุดก็หาท่านเจอจนได้ มังกรทั้งหมดได้ฉีดเสร็จแล้ว ถึงตาท่านแล้วขอรับ”
“ขะ ข้า…” เขาไม่กล้าพูดออกไปว่าไม่ฉีด! เช่นนี้มันจะสูญเสียความน่าเกรงขามของเขาไป
ครั้นแล้วเขาจึงกล่าวเสียงขรึมว่า
