่างของเขาเอาไว้แล้ว
เขารู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บอันเย็นยะเยือกที่ลึกถึงกระดูกจนเข้าไปถึงจิตวิญญาณ มันเป็นความเจ็บปวดราวกับจะกระชากวิญญาณออกจากร่างของเขาได้แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง
เขาตะโกนขึ้นอย่างแทบขาดใจ “ไม่!”
มังกรที่กำลังต่อสู้อยู่เหล่านั้นก็เกิดความประหลาดใจเล็กน้อย เสียงนี้ เหตุใด เหตุใดถึงได้เหมือนกับเสียงท่านเจ้าเมืองของพวกเขานัก ท่านเจ้าเมืองของพวกเขาได้รับบาดเจ็บแล้วอย่างนั้นเหรอ!
ทุกคนต่างพากันมองไปทางท่านเจ้าเมืองฝูอวิ๋น ทว่า ทันทีที่มองไปก็ดูเหมือนว่าราวกับถูกร่ายคาถาให้ขยับร่างไม่ได้ก็มิปาน ได้แต่ยืนแน่นิ่งไม่สามารถขยับเขยื้อนแต่อย่างใด
พวกเขาเห็นร่างมังกรขนาดใหญ่ของท่านเจ้าเมืองฝูอวิ๋นนั้น เลือดเนื้อได้แยกออกจากกันภายในชั่วพริบตาเดียว เหลือเพียงแค่โครงกระดูกในรูปลักษณ์ของมังกรเท่านั้น
พลังแห่งความมืดมิดนั้นอยู่รอบตัวเขาราวกับว่ามันสามารถทำลายทุกสรรพสิ่งได้ก็มิปาน
แม้แต่ท่านเจ้าเมืองอวิ๋นและพวกก็ตกตะลึงเช่นกัน “นี่ นี่มันพลังของท่านจิ่วเยี่ย!”
โดยปกติถึงแม้ว่าจิ่วเยี่ยจะลงมือ แต่ความเร็วในการลงมือนั้นทำให้พวกเขามองเห็นไม่ชัด
นี่เป็นครั้งเดียวที่พวกเขาได้เห็นผลลัพธ์อย่างชัดเจนจากการลงมือของจิ่วเยี่ย แต่ละคนต่างก็ตกตะลึงพรึงเพริดจนพูดไม่ออก และคิดในใจว่า ‘ช่างเป็นความสามารถที่วิปริตอย่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก! ภายในชั่วพริบตาเดียว มังกรที่มีชีวิตอยู่ดี ๆ ไม่เพียงแค่ตายเท่าน
