ระหว่างทางที่กลับไปเมืองหมอกพิรุณ จิ่วเยี่ยได้พบกับทะเลสาบที่ใสสะอาดแห่งหนึ่ง อุณหภูมิของน้ำนั้นเย็นสบายมาก และหลังจากที่ได้ปล้นตัวมู่เฉียนซีมาแล้ว เขาก็พานางไปที่นั่น
“ไม่ต้อง ตอนนี้ข้าแค่ต้องการนอนคนเดียว” มู่เฉียนซีกล่าวปฏิเสธ
“ซีนอนตอนนี้ก็ถูกแล้ว แช่น้ำก็นอนได้”
มู่เฉียนซีกรอกตามองบน ก็ใช่น่ะสิ ไม่ใช่ตัวเองไม่รู้หรอกว่ามันเป็นเช่นไร!
หากลงไปอาบน้ำจริง ๆ แล้วนางสามารถหลับได้นางก็คงจะขึ้นสวรรค์ได้แล้วล่ะ
“ข้าว่าเรากลับกันเถอะ!”
ร่างของพวกเขาทั้งสองเคลื่อนไหวพุ่งผ่านป่าดงพงไพรไปอย่างรวดเร็ว และมู่เฉียนซีก็ได้ยินเสียงน้ำไหลซ่าแล้ว
“ข้าต้องการจะปรนนิบัติซี ซีก็ให้โอกาสข้าเถอะนะ!”
“ไม่ต้อง ๆ! ข้าเป็นเพียงแค่สาวน้อยคนหนึ่งจะให้องค์ชายจิ่วเยี่ยมาปรนนิบัติได้อย่างไรกันเล่า! ตอนนั้นข้าแค่พูดจาขำ ๆ เจ้าอย่าได้จริงจังเลย!”
“เช่นนั้นซีก็ปรนนิบัติข้าเถอะ!”
สีหน้าของมู่เฉียนซีดำคล้ำขึ้นทันที นี่มัน…
“ข้าปฏิเสธ!”
“ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าปฏิเสธ!”
“ข้าไม่ยอม!”
“แค่ข้ายอมคนเดียวก็เพียงพอแล้ว!”
“……”
มู่เฉียนซียังไม่ทันต่อสู้คัดค้านสำเร็จพวกเขาทั้งสองก็ได้มาถึงสถานที่ที่จะอาบน้ำแล้ว
พวกเขายืนอยู่บนพื้นหญ้าริมทะเลสาบ มู่เฉียนซีกล่าว “จิ่วเยี่ย ข้าว่าให้ข้าอาบคนเดียวดีกว่า ส่วนเจ้าไปเดินชมนกชมไม้อยู่บริเวณรอบ ๆ ก็แล้วกัน นี่เป็นถึงทะเลสาบกลางป่าที่เปิดโล่ง ต่อให้ไม่มีคนมา แต่ก็อาจจะมีมังกรหรือสัตว์วิญญา
