ณอื่นมาก็ได้นะ!”
จากนั้น จิ่วเยี่ยก็ได้แผ่ซ่านพลังของตนเองออกมา
พลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นอย่าว่าแต่มังกร และสัตว์วิญญาณเลย แม้แต่สัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่ไร้สติปัญญาธรรมดา ๆ ตัวหนึ่งก็ไม่มีทางย่างกรายเข้ามาได้แน่นอน และคงไม่มีผู้ใดกล้าย่างกรายเข้ามาทำลายเรื่องดี ๆ ขององค์ชายจิ่วเยี่ยแน่นอน
“ซีวางใจได้ ไม่มีสัตว์ใดกล้าเข้ามาหรอก”
มู่เฉียนซีมองร่างเพรียวบางในชุดดำที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้อย่างพิจารณา นางกล่าวเย้ยหยันว่า “ไม่มีสัตว์ใดกล้าเข้ามา เจ้าช่างกล้าพูดจริง ๆ เลยนะ!”
“ผู้ที่อยู่ตรงหน้าข้าในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ร้ายที่สุดตัวหนึ่งที่พร้อมจะกลืนกินเลือดเนื้อและกระดูกจนไม่เหลือซาก อย่าคิดว่ารูปร่างหน้าตาของเจ้ารูปงามเช่นนี้แล้วข้าจะหลงใหลนะ นี่ เจ้า ถอยไปห่าง ๆ ข้าหน่อย…”
ฉึก! ผลสุดท้ายจิ่วเยี่ยไม่เพียงแต่จะไม่ถอยห่างมู่เฉียนซีเท่านั้น แต่ยังลงมือฉีกเสื้อผ้าของมู่เฉียนซีอีกด้วย
“ซีพูดถูก ข้าเป็นสัตว์ร้าย และแน่นอนว่าต้องทำเรื่องที่สัตว์ร้ายควรจะทำ”
ตูม! จิ่วเยี่ยอุ้มมู่เฉียนซีกระโดดลงทะเลสาบ
ทะเลสาบอันเย็นยะเยือกนั้นกลับไม่สามารถทำให้จิ่วเยี่ยสงบลงได้เลย และยังทำให้เขายิ่งอันตรายมากขึ้นอีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าวเตือนว่า “เจ้า นี่เจ้าบอกว่าจะช่วยข้าอาบน้ำไม่ใช่เหรอ นี่เจ้าจะผิดคำพูดไม่ได้นะ”
จิ่วเยี่ยกัดคอที่เรียวยาวดั่งหยกของมู่เฉียนซีก่อนจะกล่าวว่า “รอให้สัตว์ร้ายอย่างข้ากินอิ่มเสียก่อน จาก
