“ไม่เช่นไร สุ่ยจิงอิ๋ง ข้าคิดว่าส่งจิ่วเยี่ยกลับไปจะดีกว่า เจ้าว่าถูกหรือไม่ ?” มู่เฉียนซียิ้มพลางหันไปมองสุ่ยจิงอิ๋ง
เผ่ามังกรเทพในแดนมังกร ไม่รู้เพราะเหตุใดนางถึงได้รู้สึกว่าไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนดั่งที่นางได้จินตนาการเอาไว้
อีกทั้งนางยังสามารถปลอมตัวเป็นคนของเผ่ามังกรวารีเผ่าที่ได้รับความเคารพนับถือเช่นนี้ มันจึงไม่ได้อันตรายมากเช่นนั้น
ทว่า จิ่วเยี่ยนั้นไม่เหมือนกัน แดนมังกรมีคัมภีร์หมื่นคำสาปที่ทำให้คำสาปในร่างจิ่วเยี่ยกำเริบขึ้นได้ หากมีคนจับได้ ได้เกิดเรื่องใหญ่กับพวกเขาทั้งสองคนแน่
จิ่วเยี่ยเข้าไปใกล้มู่เฉียนซีและกอดนางไว้ในอ้อมกอดแน่น
เขากล่าวเสียงต่ำว่า “ซี เจ้าอย่าแม้แต่จะคิด!”
“ข้าไม่อยากกลับไป พลังอันน้อยนิดนั้นของสุ่ยจิงอิ๋งไม่เพียงพอหรอก”
สุ่ยจิงอิ๋งอยากจะช่วยแต่ก็ช่วยไม่ได้เนื่องจากขาดความสามารถ นางกล่าว “ซีเอ๋อร์ จิ่วเยี่ยพูดถูก ดูเหมือนว่าพวกเราจะฝืนเขาไม่ได้”
“หากเป็นเช่นนั้นก็อยู่ด้วยกันก็ได้” มู่เฉียนซีตัดสินใจและกล่าวออกมา
จิ่วเยี่ยยิ่งขยับเข้าใกล้มู่เฉียนซีมากขึ้น ริมฝีปากของเขาขยับชิดใบหูของนาง
“นึกไม่ถึงเลยว่าซีจะกล้าฝืนข้า ช่างกล้าหาญไม่น้อยเลย ข้าควรจะให้รางวัลซีสักหน่อยแล้วใช่หรือไม่?”
มู่เฉียนรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจากวาจาที่น่าหลงใหลนี้ ส่งผลให้ร่างกายของนางแข็งทื่อขึ้นทันใด
นางกล่าวด้วยหน้าตาเหยเกว่า “รางวัลไม่จำเป็นหรอก ข้ากล้าหาญมาตลอด เจ้าก็ใช่ว
