เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ท่านเป็นคนสมรู้ร่วมคิดกับหมิงจีเอง ทำให้องค์ชายจิ่วเยี่ยต้องมารับมือด้วยตนเอง ตอนนี้มาขอร้องให้ข้าหาคนมาช่วย ท่านหัวหน้าตำหนัก ความคิดของท่านสวยหรูเกินไปแล้ว ตนเองสร้างเรื่องเองก็ต้องจัดการด้วยตัวเอง”
“ตราบใดที่ตำหนักตงจี๋ไม่ถูกทำลายล้าง และไม่หายสาบสูญไปจากดินแดนสี่ทิศ ท่านคิดว่าจะมีผู้ใดยอมล่วงเกินองค์ชายจิ่วเยี่ยเพื่อกองกำลังระดับสามบ้างล่ะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเฟิงอวิ๋นซิว สีหน้าของไป๋อู๋ห่ายก็ซีดเผือดลงทันใด
“ที่ข้ามาวันนี้ก็เพื่อจะมาบอกหัวหน้าตำหนักว่า บางคนที่ไม่ควรจะแตะต้องก็อย่าไปแตะต้องจะดีกว่า ตัวหมิงจีเองยังเอาตัวเองไม่รอดเลย จะไปป้องคนอื่นได้อย่างไร ท่านคิดว่าครั้งหน้านางจะปกป้องท่านช่วยให้ท่านรอดชีวิตอีกเหรอ ท่านโปรดนึกถึงตัวเองด้วย”
กล่าวจบ เฟิงอวิ๋นซิวก็อันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว
ไป๋อู๋ห่ายมองดูแผ่นหลังเขาด้วยสีหน้าที่เขียวคล้ำด้วยความโกรธ
“เฟิงอวิ๋นซิว เจ้าจะเย่อหยิ่งไปทำไมกัน เจ้ามันก็เป็นแค่เหยี่ยวตัวนึงก็เท่านั้น จะมีอะไรดีนักหนา เจ้ายอมรับชะตากรรมของเจ้า แต่ข้าไม่! ท่านหมิงจีจะต้องช่วยให้ข้าหลุดพ้นจากการควบคุมของพวกมันได้แน่นอน” ดวงตาของไป๋อู๋ห่ายเผยความบ้าคลั่งออกมา
มู่เฉียนซีนอนหลับอย่างสบาย ในขณะที่พักผ่อนอยู่นั้นนางก็ตลกขบขันกับมรดกของปรมาจารย์หุ่นเชิดนั้นโดยไม่รู้ตัว
ทันทีที่มู่เฉียนซีตื่นขึ้นมาก็ได้เห็นกับใบหน้าอันรูปงามน
