ูกกลอนขวดหนึ่งตกลงมาอยู่ในมือของมู่เฉียนซี มู่เฉียนซีกล่าวต่อว่า “องค์ชายจิ่วเยี่ย ไม่สบายไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องกลัวนะ ข้ามียาลูกกลอนอีกมากเลยล่ะ!”
มู่เฉียนซีเทยาลูกกลอนออกมาทั้งขวด และใส่เข้าปากจิ่วเยี่ยไปทั้งหมด
ยาลูกกลอนที่ซีให้เขากินแน่นอนว่าไม่ใช่ยาที่ทำร้ายร่างกายแต่อย่างใด
แต่กินยาในสถานการณ์นี้ดูเหมือนว่าจะผิดปกติ
จิ่วเยี่ยรู้สึกได้ว่ายาลูกกลอนนี้เขาจะกินไม่ได้ แม้เขาอยากจะถุยออกมาก็ทำไม่ได้ เพราะริมฝีปากของเขานั้นถูกริมฝีปากของมู่เฉียนซีปิดเอาไว้
มู่เฉียนซีเป็นฝ่ายจูบเองเช่นนี้ จิ่วเยี่ยจะปฏิเสธได้อย่างไรกันเล่า ครั้นแล้วทั้งสองก็เริ่มนัวเนียกันอีกครั้ง
สตรีผู้เป็นที่รักของตนเองใช้มารยาหญิงเช่นนี้ จิ่วเยี่ยก็ถูกทำให้ลุ่มหลงเข้าแล้ว เขาจึงทำได้เพียงแค่ปล่อยให้มู่เฉียนซีป้อนยาลูกกลอนให้เขาเช่นนี้ และเขาก็กลืนกินมันลงไปทั้งหมด
กึก! มู่เฉียนซีรู้สึกว่าโลกหมุนไปชั่วขณะ ตำแหน่งการนัวเนียของทั้งสองได้เปลี่ยนแปลงอีกครั้ง
ยาลูกกลอนถูกจิ่วเยี่ยกลืนลงไปแล้ว และตอนนี้จิ่วเยี่ยก็กำลังจะกินนางต่อ
ภายใต้การรุกรานของจิ่วเยี่ยนั้นมู่เฉียนซีไม่มีแรงที่จะต้านทานได้เลย ทำได้เพียงแค่รอให้ยาออกฤทธิ์เท่านั้น
ทว่า ทุกวินาทีที่ผ่านไปมันช่างยาวนานราวกับเป็นศตวรรษก็มิปาน มู่เฉียนซีชักจะเริ่มสงสัยในฝีมือการหลอมยาของนิรันดร์แล้ว นี่ตกลงว่ามันใช้การได้หรือไม่
ยาลูกกลอนที่คนอย่างท่านนิรันดร์หลอมออกมานั้น ไม
