เสียง เปรี้ยง! ดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง จากนั้นสายฟ้ากับลำแสงสีฟ้าอ่อนก็ได้เริ่มพัวพันกัน
ไม่ว่าสายฟ้านั่นจะโจมตีอย่างบ้าคลั่งมากมายเพียงใด ก็ยังคงไม่สามารถทำร้ายพวกเขาได้แม้แต่น้อย
พลังของสายฟ้าลงทัณฑ์ปกป้องดินแดนทั้งสามดูเหมือนว่าจะอันตรธานหายไปแล้ว
เมฆครึ้มบนท้องนภาในตอนนี้ก็ได้กระจายหายไป และท้องฟ้าก็กลับมาปลอดโปร่งอีกครั้ง
ในที่สุดบุรุษผู้แข็งแกร่งในชุดคลุมยาวสีดำผู้นั้นก็เอาปากออกจากริมฝีปากของสตรีในชุดม่วง
มู่เฉียนซีหายใจอย่างกระหืดกระหอบ นางโดนจูบกลางอากาศจนเกือบจะขาดอากาศหายใจตาย
จิ่วเยี่ยอุ้มมู่เฉียนซีลอยตัวลงมาจากกลางอากาศอย่างเชื่องช้า สายตาของเขาจับจ้องไปที่บุรษหนุ่มสองคนที่กำลังเป็นห่วงมู่เฉียนซีจนดวงตาแดงก่ำอย่างจวินโม่ซีและเฟิงอวิ๋นซิว
แขนอันแข็งแกร่งของเขากอดมู่เฉียนซีเอาไว้ในอ้อมกอดแน่นยิ่งขึ้น
ซีเป็นของเขา!
จื่อโยวกล่าว “เยี่ย เจ้าไม่เป็นไร เยี่ยมไปเลย ข้าตกใจแทบแย่”
ทว่า จิ่วเยี่ยนั้นไม่ได้สนใจจื่อโยวเลยแม้แต่น้อย เขามองมู่เฉียนซีและกล่าวถามว่า “ซี จะไปที่ใด?”
มู่เฉียนซีกล่าว “กลับไปที่หอหมอปีศาจที่เมืองตงจี๋ก่อน”
“อืม!”
ภายในชั่วพริบตาเดียว จิ่วเยี่ยก็กอดมู่เฉียนซีและได้อันตรธานหายไปทันที
จื่อโยวตะโกนขึ้นว่า “เยี่ย รอข้าด้วยสิ!”
“ยังมีอีกหลายเรื่องที่เจ้าต้องตัดสินใจ นี่เจ้าคิดจะไปก็ไปเช่นนี้เลยเหรอ เยี่ย!”
ตูม! ซิงเฉินใช้ค้อนทุบจื่อโยวอย่างไม่ลังเล
“เจ้าคนโง่ กว่า
