าตั้งแต่ไหนแต่ไร ดินแดนสี่ทิศยับยั้งพลังเอาไว้ การจะฆ่านางมันไม่ใช่เรื่องง่าย อีกอย่างนางยังซ่อนตัวอยู่ในตำหนักตงจี๋อยู่” จื่อโยวยิ้มพลางกล่าว
“ข้าจะกลับไปอยู่เป็นเพื่อนซีแล้ว เรื่องอื่นเจ้าจัดการไปก็แล้วกัน!” ร่างในชุดดำเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็ว จิ่วเยี่ยได้อันตรธานไปแล้ว
เขาเอนกายลงข้างกายมู่เฉียนซี เอื้อมมือคว้านางมากอดไว้ในอ้อมอก เพื่อให้นางหลับสบายและรู้สึกปลอดภัย
จื่อโยวรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นแล้ว “ข้ายังมีเรื่องที่ยังพูดไม่จบเลยนะ! เยี่ย…”
“ท่านหัวหน้าตำหนักขอรับ นายน้อยอวิ๋นซิวมาขอพบขอรับ!” ผู้น้อยมารายงานต่อไป๋อู๋ห่าย
“เฟิงอวิ๋นซิวกลับมาแล้ว!” ไป๋อู๋ห่ายพึมพำ จากนั้นก็ต้อนรับทักทายด้วยความตื่นเต้น
“อวิ๋นซิว เจ้ากลับมาแล้ว องค์ชายจิ่วเยี่ยไม่ได้ทำร้ายเจ้าใช่หรือไม่!”
“เขาไม่ได้ทำอะไรข้า ดูเหมือนว่าหัวหน้าตำหนักจะผิดหวังมากแล้ว!” เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวอย่างเย็นชา
“ข้าจะผิดหวังด้วยเหตุใดเล่า! องค์ชายจิ่วเยี่ยปรากฏตัวขึ้นในดินแดนสี่ทิศ อีกทั้งยังลงมือเข่นฆ่าพวกเราอีก ตอนนี้พวกเราไม่ใช่ต่อสู้ของเขา เอ่อ…เจ้า เจ้าพอจะหายอดฝีมือมาสักหน่อยได้หรือไม่ ไล่ให้องค์ชายจิ่วเยี่ยนั้นกลับคุกโลหิตไป” ไป๋อู๋ห่ายกล่าว
