“เจ้า พวกเจ้า ถึงแม้ว่าพวกเจ้าจะไม่มีความสนใจในเรื่องหุ่นเชิด พวกเจ้าก็ต้องอ่าน อ่านมันทั้งหมดและคัดลอกตำราให้ข้า”
“ขอรับ!” มู่อีและพวกรับคำสั่งอย่างเชื่อฟัง
จวินโม่ซียิ้มเจื่อนพลางกล่าว “ข้าสนใจแค่ตำราโอสถเท่านั้นนะ ตำราบ้าบอเหล่านี้ข้าไม่อยากอ่าน”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “ข้าดีใจมากที่ช่วยเฉียนซีได้”
ครั้นแล้ว พวกเขาก็เริ่มอ่านตำรา
ในตอนนี้เอง จู่ ๆ จวินโม่ซีก็ได้เห็นแผ่นหนังแกะแผ่นหนึ่งอยู่ในตำราเล่มหนึ่ง ชั่วครู่หนึ่งจิตของเขาก็ถูกแผ่นหนังแกะแผ่นนั้นดึงดูดเข้าไป
และเขาก็ถูกสะกดจิต!
มู่เฉียนซีพบว่าเขาผิดปกติไป นางจึงรีบพุ่งเข้าไปเขย่าตัวของจวินโม่ซีพลางกล่าว “จวินโม่ซี เจ้าเป็นอะไรไป?”
“จวินโม่ซี…”
เนื่องจากมู่เฉียนซีเขย่าตัวเขาอย่างแรง จวินโม่ซีจึงได้สติกลับมา
“อ๊า! เจ็บนะ เจ็บจะตายอยู่แล้ว” หลังจากที่จวินโม่ซีได้สติกลับมา เขาก็นวดขมับเล็กน้อย
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
จวินโม่ซีเหลือบมองแผ่นหนังแกะแผ่นนั้นพลางกล่าวว่า “ในตำราเล่มนี้มีแผ่นหนังแกะแผ่นหนึ่ง แต่บนแผ่นหนังแกะก็ไม่ได้เขียนสิ่งใดเอาไว้ ข้าจึงมองด้วยความแปลกใจแต่ก็เหมือนว่าจะโดนโจมตีด้วยพลังจิต ในหัวของข้ามันว่างเปล่าไปหมด!”
“หากสาวน้อยเรียกสติข้าเอาไว้ไม่ทันแล้วละก็ เกรงว่าข้าคงโดนโจมตีทางพลังจิตจนกลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปแน่นอน!”
พรึ่บ! เขารีบปิดตำราเล่มนั้นลง เพื่อปกปิดแผ่นหนังแกะอันตรายนั่น
มู่เฉียนซี
