ได้แย่งตำราเล่มนั้นในมือจวินโม่ซีมา นางกล่าว “ให้ข้าดูหน่อย!”
จวินโม่ซีจับข้อมือนางแน่นพลางกล่าว “สาวน้อย เจ้าอย่าได้ทำสิ่งใดสุ่มสี่สุ่มห้านะ นี่มันอันตรายจริง ๆ หากเจ้ากลายเป็นคนโง่เขลาไปข้าก็คงจะไม่ได้กินอาหารอร่อย ๆ ฝีมือเจ้าเป็นแน่”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “เฉียนซี ที่ท่านหัวหน้านักปรุงยาจวินพูดมาก็ถูกนะ เจ้าอย่าเสี่ยงอันตรายเลย ให้ข้าลองดูดีหรือไม่ พลังของข้าแข็งแกร่งพอ คงจะไม่มีปัญญาอันใด”
มู่เฉียนซีกล่าว “นายน้อยอวิ๋นซิว เจ้าลืมคำพูดที่ข้าพูดเมื่อครู่อีกแล้ว”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “ข้าไม่ได้ลืม ต่อให้เจ้าเป็นมู่เฉียนซี ข้าก็อยากจะทำอะไรเพื่อเจ้าบ้าง ข้าไม่อยากให้เจ้ามีอันตราย”
มู่เฉียนซีกล่าว “ของสิ่งนั้นมันโจมตีพลังจิต ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ ข้ามีพลังจิตที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว เฟิงอวิ๋นซิว พลังความแข็งแกร่งของเจ้าเพียงพอ แต่มันใช้ไม่ได้ผล ข้าลงมือเอง!”
จวินโม่ซีโกรธเกรี้ยวขึ้นแล้ว “เจ้าไม่กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นคนปัญญาอ่อนจริง ๆ เหรอ!”
“ไม่มีทาง!”
ขวางไม่ได้ ทำได้เพียงแค่หากเห็นนางผิดปกติไปก็ต้องเรียกสตินางกลับมาเท่านั้น
มู่เฉียนซีมองไปที่แผ่นหนังแกะนั้น และสติของนางก็ได้เข้าไปสู่แผ่นหนังแกะแผ่นนี้จริง ๆ จากนั้นก็ได้เผชิญกับการโจมตีทางพลังจิตที่โจมตีมาทั่วทุกทิศทาง
พลังจิตของมู่เฉียนซีนั้นแข็งแกร่งพอ เมื่อเผชิญกับการโจมตีนี้ การป้องกันหรือการตอบโต้ของนางนั้นไม่เสียเปรียบเลยแม้แต่น้อย
จว
