้แข็งแกร่ง แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากไปเอง!
ชิงอิ่งยืนตัวแข็งทื่ออย่างไม่ขยับเขยื้อน มู่เฉียนซีกล่าว “ชิงอิ่ง เป็นเพราะว่าพลังของเจ้าไม่เพียงพอก็เลยทำให้ร่างกายของเจ้ามีปัญหาใช่หรือไม่ เพิ่มยาแผนปัจจุบันหรือลูกกลอนสักหน่อยดีหรือไม่!”
มู่เฉียนซีเอายาออกมาขวดหนึ่งก่อนจะยัดใส่ปากชิงอิ่ง
รสชาติที่คุ้นเคยเช่นนี้ นี่เป็นกลิ่นอายพลังของยาที่ไม่มีผู้ใดเปรียบได้ในใต้หล้านี้
เป็นเพราะรสชาติที่คุ้นเคยนี้ ความทรงจำอีกอย่างหนึ่งก็ได้ยับยั้งความทรงจำที่สับสนวุ่นวายนั้นเอาไว้ได้
คำคำหนึ่งได้ดังก้องขึ้นในหัวของเขา เฉียน…เฉียน…เฉียน…
คำคำนี้ดูเหมือนว่าจะยับยั้งความคิดที่จะกลับไปความคิดนั้นได้
โลกทั้งโลกของเขาดูเหมือนว่าจะถูกคำคำเดียวนี้ครอบครองเอาไว้แล้ว และไม่มีอย่างอื่นแล้ว
ดวงตาสุขุมลึกล้ำคู่นั้นของชิงอิ่งพลันเปลี่ยนเป็นปกติขึ้นมา
ภายในดวงตานั้นสะท้อนรูปลักษณ์ของหญิงสาวชุดม่วงผู้นี้ที่อยู่ตรงหน้าเขา
เขาส่งเสียงเรียกออกมาเสียงขรึมว่า “เฉียน!”
“เฉียน!”
เขาจับข้อมือของมู่เฉียนซี และเรียกต่อว่า “เฉียน!”
เขาเกือบจะจากเฉียนไปตลอดชีวิตแล้ว เกือบจะไม่ได้เจอหน้าเฉียนตลอดชีวิตแล้ว
ความทรงจำแปลกประหลาดนั้นได้อันตรธานหายไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าตนเองต้องการกลับไปที่ใด
แต่เขากลับรู้อย่างชัดเจนว่าหากจากไป เขาคงไม่ได้เจอหน้าเฉียนอีกตลอดชีวิตเป็นแน่
มู่เฉียนซีเผยสีหน้าดีใจออกมา “ชิงอิ่ง เจ้ากลับมาเป็นปกติแล้ว ในที่สุดเจ
