้าก็กลับมาเป็นปกติแล้ว!”
เอายาให้ชิงอิ่งกิน มู่เฉียนซีไม่มีวิธีอื่นแล้ว กลับคิดไม่ถึงว่ามันจะได้ผลทำให้ชิงอิ่งกลับมาเป็นปกติได้
นางกล่าวถามว่า “ชิงอิ่ง เจ้ายังมีตรงไหนอีกบ้างที่รู้สึกไม่ค่อยสบาย ยังมียาลูกกลอนและยาแผนปัจจุบันอีกมากเลย เจ้าอยากลองดูหรือไม่?”
ชิงอิ่งส่ายหน้าพลางกล่าว “ไม่ต้อง ข้าอยากจะพูดคุยกับเฉียน”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ได้สิ!”
ชิงอิ่งเงียบขรึมมาโดยตลอด แต่ครั้งนี้ผู้ที่ริเริ่มจะคุยกับนางเป็นเขา
“โชคดีที่ไม่ได้ไปจากเฉียน ข้าจะไม่จากไปเป็นอันขาด”
“เฉียน ไม่ว่าจะเมื่อใดห้ามเฉียนไม่ต้องการข้าเด็ดขาด ต่อให้ข้าจะจากไป เฉียนก็ต้องขวางข้าเอาไว้”
หลังจากกล่าวสองประโยคนี้จบ ชิงอิ่งก็รู้สึกว่าพลังในร่างกายของตนเองนั้นเริ่มพลุกพล่านขึ้น
ร่างกายของเขาเจ็บปวดมาก แต่เขากลับไม่แสดงออกมา
เขากล่าวเสียงขรึมว่า “เพราะหากข้าจากไปแล้ว ข้าคงไม่ได้เจอหน้าเฉียนไปตลอดชีวิต ฉะนั้น เฉียนอย่าให้ข้าจากไปเด็ดขาด ข้าทนไม่ได้!”
“ชิงอิ่ง ข้าจดจำคำพูดของเจ้าได้แล้ว แต่มันเพราะเหตุใดกันล่ะ?”
สำหรับที่มาของชิงอิ่งนั้นเป็นปริศนามาโดยตลอด!
สถานการณ์ของเขาในตอนนี้ นางรู้สึกว่าความสามารถเพียงเล็กน้อยนั้นของราชาหุ่นไม่มีทางทำอันใดเขาได้ แต่มีความเป็นไปได้ว่ามันจะเกิดขึ้นเพราะร่างกายของชิงอิ่งเอง
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” ความทรงจำนั้นมันปรากฏขึ้นมาเพียงแค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้น และมันก็อันตรธานหายไป เขาไม่
