หลังจากที่มู่เฉียนซีได้นำกองกำลังคนเข้าไปในเทือกเขาเมฆามืด ก็มีคนตามหลังกองกำลังของนางมา
ปกติเทือกเขาเมฆามืดก็อันตรายอยู่แล้ว แต่ในตอนนี้กลับยิ่งทวีความอันตรายมากขึ้นอีก
“ท่านหัวหน้าตำหนัก พวกเราจะทำเช่นไรดีขอรับ?”
ไป๋อู๋ห่ายกล่าว “อย่าเพิ่งเข้าไปก่อน ให้ปรมาจารย์จางสำรวจดูก่อน”
ปรมาจารย์จางตอบรับ “ขอรับ!”
ส่วนกลุ่มของมู่เฉียนซีและพวก แม้แต่สัตว์วิญญาณก็ไม่กล้าย่างกรายเข้าไปต่อกรด้วย
เมื่อเข้ามาถึงเขตด้านใน มู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้นว่า “แยกย้ายกันลงมือ หากเจอตัวมันให้จุดพลุส่งสัญญาณทันที”
“ขอรับ!”
คนจำนวนหลายพันคนได้แยกย้ายกันตามหาในเทือกเขาเมฆามืดมาเป็นเวลาสามวันแล้ว แต่ก็ยังคงไม่พบร่องรอยใด ๆ เลย
จวินโม่ซีกล่าว “หรือว่าสำนักหุ่นปีศาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่ เช่นนี้แล้วยังบีบบังคับให้พวกมันออกมาไม่ได้อีก นี่พวกมันขุดหลุมซ่อนตัวหรือยังไงกัน”
แสงสลัววาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี “ขุดหลุมเหรอ?”
นางกล่าวต่อเสียงขรึมว่า “ก็อาจจะเป็นไปได้!”
หากพวกเขาซ่อนตัวอยู่ในวังใต้ดิน เช่นนั้น การจะหาตัวพวกมันก็คงจะยิ่งยากกว่าเดิม
ในตอนนี้ ณ สถานที่ที่มืดสลัวแห่งหนึ่ง
ชิงอิ่งถูกหนามปีศาจดำรัดตัวเอาไว้อย่างแน่นหนา แต่เขากลับไม่ยอมแพ้ที่จะดิ้นรน
ราชาหุ่นเดินเข้ามาพลางกล่าวว่า “หยุดดิ้นรนได้แล้ว ยิ่งเจ้าพยายามดิ้นรนมากเท่าไหร่ หนามปีศาจดำก็จะยิ่งรัดตัวเจ้าแน่นมากขึ้นเท่านั้น”
เขาเข้ามาใกล้ชิงอิ่ง และกล่าวว่า “หุ่นเช
