ไม่จำเป็นต้องกลายเป็นของเล่นของพวกมนุษย์พวกนี้ เจ้าจะได้ไม่ต้องอยู่แบบทุกข์ทรมานเช่นนี้อย่างไรล่ะ!”
ปัง ปัง ปัง!
ดูเหมือนว่าคำพูดของเขานั้นจะไม่เข้าหูชิงอิ่งเลยแม้แต่น้อย ชิงอิ่งโจมตีอย่างต่อเนื่อง!
ทว่า พลังของคนผู้นี้ก็ไม่ได้อ่อนแอเลย เขารับมือกับการโจมตีของชิงอิ่งด้วยความระมัดระวัง
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
มีคนลงมือต่อสู้กันในเมืองตงจี๋เช่นนี้ แน่นอนว่าทำให้ไป๋อู๋ห่ายสังเกตเห็นแล้ว
มู่เฉียนซีตกใจขึ้น และรับรู้ได้ว่ามีกลิ่นอายอันคุ้นเคยอยู่ไม่ไกล
มู่เฉียนซีกล่าว “ท่านปรมาจารย์ทุกท่านเชิญกลับไปเถอะ! ยาลูกกลอนในวันนี้ได้ขายหมดแล้ว”
ถึงแม้ว่านางจะชื่นชอบในสมุนไพรมาก แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาทำการค้า
จวินโม่ซีก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ยังมียาลูกกลอนอยู่อีกมากไม่ใช่เหรอ ขายดีถึงเพียงนี้เหตุใดถึงหยุดขายเสียล่ะ”
ชั้นบนของหอหมอปีศาจไม่มีคนนอก มู่เฉียนซีกระโจนขึ้นไป และตะโกนว่า “ชิงอิ่ง!”
“ชิงอิ่ง!”
“……”
หากชิงอิ่งอยู่ข้างกายนาง นางแค่เรียกเบา ๆ เขาก็จะปรากฏตัวขึ้น แต่ตอนนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น…
เขาไม่ได้อยู่ตรงนี้!
จวินโม่ซีกล่าว “เจ้าท่อนไม้ไปเล่นอยู่แถวไหนแล้วล่ะ ไม่สิ เป็นไปไม่ได้ ปกติเขาไม่เคยอยู่ห่างสาวน้อยนี่ หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้น?”
ตูม!
เสียงการต่อสู้ดังขึ้นมาจากทางด้านหน้า มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าตะกละจวิน ไปกับข้า เร็วเข้า!”
ถึงแม้ว่านางจะเชื่อในพลังความแข็งแกร่งของชิงอิ่งว่าไม่มีผ
