ป็นอย่างมาก ส่วนคนอื่น ๆ นั้นล้วนแต่ตึงเครียดขึ้นแล้ว!
ในดินแดนสี่ทิศ น้อยคนนักที่จะหลอมยาลูกกลอนขั้นสวรรค์ระดับเก้าออกมาได้ และต่อให้หลอมออกมาได้ก็ยังไม่ถึงขั้นเรียกอัสนีภัยเช่นนี้ได้!
หลังจากที่สิ้นเสียงอัสนีภัย ยาลูกกลอนสีขาวที่อยู่ภายในหม้อหลอมยานั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นยาลูกกลอนที่มีลักษณะราวกับไข่มุกหยกขาวผลึกใสก็มิปาน
กลิ่นหอมอันบริสุทธิ์สดชื่นนั้นได้ส่งกลิ่นหอมหวนไปทั่วทั้งเมืองตงจี๋
ในตอนนี้ผู้คนทั่วทั้งเมืองตงจี๋ต่างก็ตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น “นี่มัน…นี่มันหอมกลิ่นอันใดกัน ได้สูดดมกลิ่นนี้แล้วมันทำให้ข้ารู้สึกสดชื่นและสงบลง และทำให้ข้ามีจิตใจอยากที่จะฝึกบำเพ็ญเสียเหลือเกิน”
“นี่มันเป็นกลิ่นหอมของยาลูกกลอนนี่ กลิ่นหอมของยา วันนี้เป็นการประลองการปรุงยาครั้งใหญ่ คาดว่าคงจะมีท่านนักปรุงยาท่านหนึ่งหลอมยาลูกกลอนอันล้ำค่าออกมาได้! ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่มีคุณสมบัติเข้ารับชมการประลอง แต่นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเราที่อยู่ข้างนอกก็ได้ประโยชน์ด้วย”
“ช่างมหัศจรรย์เกินไปแล้ว! ในประวัติศาสตร์ของดินแดนสี่ทิศ ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีนักปรุงยาท่านใดที่สามารถสร้างความมหัศจรรย์เช่นนี้มาก่อนเลย”
กลิ่นหอมของยานั้นทำให้พวกเขาจ่อมจมอยู่กับความมหัศจรรย์ที่หาดูได้ยากอีกครั้ง
นิรันดร์กวาดสายตามองทุกคนและกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า “ข้าหลอมเสร็จแล้ว”
นักปรุงยาเหล่านั้นมองไปที่ร่างนั้น จู่ ๆ พวกเขาก็เกิดความรู้สึกต้อง
