การคุกเข่าลงเพื่อคารวะผู้เป็นราชา
ทว่า พวกเขายังไม่ทันได้เคลื่อนไหว นิรันดร์ก็กล่าวขึ้นว่า “ยอดดวงใจ ที่เหลือก็มอบให้เป็นหน้าที่เจ้าแล้ว ข้ารู้สึกเหนื่อยแล้ว”
ดวงตาของมู่เฉียนซีก็ร้อนแรงมาก ทุกครั้งที่นิรันดร์ลงมือหลอมยามันทำให้นางเลื่อมใสและศรัทธาเป็นอย่างยิ่ง
นางรู้ดีว่าความแข็งแกร่งของเขานั้นไม่ได้มีเพียงเท่านี้แน่นอน นางอยากรู้มากว่าจุดสูงสุดของเขานั้นจะถึงขั้นใด
นิรันดร์ยิ้มพลางกล่าว “ยอดดวงใจมองข้าเช่นนี้ ข้าดีใจมาก! ยอดดวงใจรักข้าเข้าแล้วใช่หรือไม่?”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าชอบเวลาที่เจ้าหลอมยา ส่วนเวลาที่เจ้าชอบพูดจาลวนลามข้าไม่ชอบ นิรันดร์ เจ้าเป็นคู่หูของข้า แล้วก็เป็นอาจารย์ที่มีฝีมือแข็งแกร่งของข้าท่านนึงด้วย”
นางชอบการหลอมยา ชอบราชาแห่งการหลอมยาผู้นั้น ไม่ใช่ชอบแบบความสัมพันธ์หนุ่มสาว
นิรันดร์ก้มหน้าลงเล็กน้อย เขาหรี่ตายิ้มพลางกล่าว “ความรักแบบศิษย์กับอาจารย์ก็ไม่เลวเลย!”
สีหน้าของมู่เฉียนซีดำคล้ำขึ้นด้วยความไม่พอใจ “ข้าขอถอนคำพูดเมื่อครู่ เจ้ากับข้ามีพันธสัญญาต่อกัน และข้าก็เป็นเจ้านายของเจ้า”
“นายท่านช่างไร้ความเมตตาปรานีจริง ๆ!” นิรันดร์กล่าว
“เจ้าเสียพลังไปมากแล้ว พักผ่อนก่อนเถอะ อย่ามัวแต่พูดมากอยู่เลย!”
มู่เฉียนซีกลับมาควบคุมร่างกายตัวเองอีกครั้ง และทิ้งนิรันดร์กลับไปในมิติพันธสัญญา
นิรันดร์กล่าวด้วยความโศกเศร้าเสียใจว่า “เจ้านายยอดดวงใจของข้า ใช้ข้าเสร็จแล้วก็ทิ้
