าวจบ เสียงคนผู้หนึ่งที่เมื่อได้ฟังแล้วก็รู้สึกเหมือนจะตั้งครรภ์และแฝงไปด้วยความมืดมิดนั้นก็ได้ลอยมา
“ที่รัก เจ้าคิดถึงข้าใช่หรือไม่? ข้าเองก็คิดถึงเจ้าเป็นอย่างมาก คิดถึงเสียจนหัวใจของข้าชักกระตุก กินไม่ได้นอนไม่หลับ…”
เมื่อนายท่านของตนตื่นขึ้นมาแล้ว ชิงมู่ก็ได้ถอยออกไปโดยไม่พูดกล่าวอะไร
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้น “นิรันดร์ ข้าดูแล้วเจ้าจะหลับไปได้ดีนัก นานเช่นนี้เพิ่งจะตื่นขึ้นมา”
เมื่อหม้อศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ตื่นขึ้นมามู่เฉียนซีเองก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง ในด้านอื่น ๆ เจ้าหมอนี่ไม่ค่อยจะน่าเชื่อถือนัก แต่ในเรื่องของการปรุงยาก็ยังนับว่าพึ่งพาได้
“หัวใจดวงน้อย เหตุใดเจ้าจึงสงสัยในรักที่ข้ามีต่อเจ้า! ความรักที่ข้ามีต่อเจ้านั้นฟ้าดินสามารถรับรู้ได้…”
ใบหน้าของมู่เฉียนซีมืดครึ้ม นางทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ
“สำนวนคำหวานเหล่านี้ของเจ้า เก็บเอาไว้ใช้ตอนที่เจ้าได้ฟื้นร่างเป็นมนุษย์และฟื้นพลังความสามารถแล้วไปหาผู้ที่เจ้ารู้จักกันเมื่อก่อนหน้าแล้วพูดเอาเถอะ! เจ้ามาพูดต่อหน้าข้า ข้าแทบจะอ้วกออกมาแล้ว”
“ฮือฮือฮือ หวานใจตัวน้อย เจ้าทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร ข้านั้นจริงใจนะ” เสียงอันไพเราะนั้นแฝงไปด้วยการร้องไห้บาง ๆ
มู่เฉียนซีกล่าว “เลิกไร้สาระได้แล้ว เข้าร่วมการแข่งขันนักปรุงยาขั้นอายุในหมื่นปี อีกทั้งยังต้องคว้าอันดับหนึ่ง เจ้ามีหนทางหรือไม่?”
“สาวน้อย ปีนี้เจ้าเพิ่งอายุสิบเจ็ดปี ต้องการที่
