จะไปแข่งการปรุงยากับเจ้าพวกที่อายุเป็นพันจวนใกล้หมื่นปีนั้นช่างยากที่จะเอาชนะได้จริง ๆ ข้านั้นปวดใจนัก หรือเจ้าจะไปเข้าร่วมการแข่งขั้นนักปรุงยาครั้งใหญ่ในรอบอายุร้อยปี เจ้าคนงามเซี่ยนั่นหลับไหลต่อไปอีกสองสามพันปีก็ไม่ตายหรอก”
“สวะเซี่ยตื่นขึ้นมาได้เร็วข้าก็ยิ่งสบายใจได้เร็ว ข้าจะไม่ปล่อยมือจากหญ้าจิ่วอินหยวนไปอย่างแน่นอน” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างมุ่งมั่น
ลำแสงสีขาวลำแสงหนึ่งปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าของมู่เฉียนซี ตรงหน้านั้นมีเงาร่างที่ดูเลือนรางอยู่เงาหนึ่ง
มู่เฉียนซีรู้สึกถึงคลื่นความเย็นที่มาสัมผัสยังปลายจมูกของนาง แล้วเสียงของนิรันดร์ก็ได้กรูเข้าไปในหูของนาง
“คำร้องขอของที่รักตัวน้อยข้าจะไม่ตอบรับได้อย่างไรเล่า! ที่รักตัวน้อยไปเข้าร่วมการแข่งขันเถอะ!”
“พลังวิญญาณไม่เพียงพอข้าจะมอบให้เจ้า พลังจิตไม่เพียงพอข้าก็จะแบ่งพลังจิตของข้าให้เจ้า ประสบการณ์ในการสกัดยาเม็ดขั้นสวรรค์ไม่เพียงพอข้าจะคอยชี้แนะอยู่ข้างกายเจ้า จะไม่ให้เจ้าทำผิดพลาดไปแม้แต่นิดเดียวอย่างแน่นอน”
“ไม่ว่าเจ้าจะเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเพียงใด มีข้าอยู่ หากเจ้าต้องการเป็นที่หนึ่งเช่นนั้นที่หนึ่งก็จะเป็นของเจ้าอย่างแน่นอน เจ้าเป็นนายของข้าผู้เป็นหม้อศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์ แล้วก็เป็นผู้ที่ข้ารักยิ่ง”
การฟังเสียงของนิรันดร์นั้นเป็นความเพลิดเพลินชนิดหนึ่ง มันทั้งบ้าอำนาจและแฝงไปด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้ง
นิรันดร์ถอนหายใจแล้ว
