จ้าเอาไว้ได้อยู่แล้ว แต่ว่าหากเจ้าคิดที่จะกลับมาเมื่อใดก็สามารถกลับมาได้ เจ้านั้นเป็นถึงนักปรุงยาแห่งตำหนักโอสถ อีกทั้งยังเป็นสหายของข้าเฟิงอวิ๋นซิว หากมีข่าวสารละก็ข้าจะส่งไปที่หอหมอปีศาจ”
มู่เฉียนซีกล่าว “ดี!”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวถาม “เฉียนเยี่ย เจ้ารู้จักเฉียนซีไหม? มู่เฉียนซี!”
“แน่นอนว่ารู้จัก ข้าเป็นผู้ที่ถูกหมอปีศาจแนะนำให้มาเข้าร่วมการทดสอบของตำหนักโอสถ ข้าจะไม่รู้จักกับเจ้านายคนที่สองแห่งหอหมอปีศาจได้อย่างไรเล่า?” มู่เฉียนซียิ้มกล่าวตอบ
“เฉียนซีมีความสัมพันธ์อะไรกับหมอปีศาจ? เป็นอาจารย์กับศิษย์หรือ?”
“ไม่ใช่อาจารย์และศิษย์ แต่มันใกล้ชิดมากกว่าอาจารย์และศิษย์!”
ใบหน้าของเฟิงอวิ๋นซิวแข็งทื่อไปพลัน มิใช่ศิษย์และอาจารย์ รึว่าเป็นคู่สามีภรรยา!
เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเขาได้มอบความรักทั้งหมดของตัวเขาเองให้แก่คนผู้หนึ่งไปแล้ว แต่เหตุใดเมื่อรู้เรื่องนี้เข้าเขากลับ…
คงเป็นเพราะเฉียนซีนั้นเหมือนกับนางมากเกินไป เช่นนั้นแล้วเขาจึง…
มู่เฉียนซีโบกมือไปมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้วกล่าว “อวิ๋นซิว เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้เหม่อลอยเช่นนั้น?”
เฟิวอวิ๋นซิวดึงสติกลับมาแล้วกล่าว “เฉียนซีนั้นหน้าตาคล้ายกับนางยิ่งนัก แต่ทว่านิสัยกับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ที่น่าขันก็คือข้ายังคงแยกไม่ออกอย่างชัดเจนอยู่เช่นเคย”
ไม่ใช่ว่าดวงตาคู่นั้นไม่สามารถแยกให้ชัดเจนได้ หากแต่เป็นใจต่างหากที่แยกไม่ชัดเจน!
มู่เฉียนซีกล่าว “ในเมื่
