อกเขาเมฆามืด พวกเราหามาหลายวันแล้วยังมิอาจหาตัวได้พบ และไม่ได้ทำสิ่งที่สาวน้อยคนสวยมอบให้ได้สำเร็จ”
ซิงเฉินกล่าว “ขอให้นายหญิงลงโทษ นายหญิงให้พวกเราจัดการธุระเป็นครั้งแรกแต่พวกเรากลับทำไม่สำเร็จ ซิงเฉินรู้สึกละอายยิ่งนัก!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เทือกเขาเมฆามืดกว้างใหญ่นัก พวกเขานั้นรู้จักเทือกเขาเมฆามืดดีกว่าพวกเจ้ามาก ถึงแม้ว่าพลังความสามารถของพวกเจ้าจะสูงส่งแต่ก็หาพบได้ยากนัก พวกเจ้าได้ช่วยข้าไปอย่างใหญ่หลวงมากแล้ว ข้าจะไปลงโทษพวกเจ้าได้อย่างไร”
ซิงเฉินยังคงหงุดหงิดเป็นอย่างมาก จื่อโยวยิ้มแล้วกล่าว “สาวน้อยคนงามช่างเข้าใจผู้อื่นเช่นนี้ ทำให้ข้ารู้สึกซาบซึ้งนัก! รึเจ้าจะให้ข้า…”
หนังหน้าของจื่อโยวได้เข้ามาใกล้มู่เฉียนซีอย่างไร้ยางอาย ซิงเฉินโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันใด ก่อนจะนำค้อนทองคำของเขาออกมาอีกครั้ง
มู่เฉียนซีกล่าว “ซิงเฉิน หอหมอปีศาจของข้าไม่ได้แข็งแรงนัก เจ้าอย่าได้ทุบเลย ถึงตอนที่ทุบจนจื่อโยวแบนราบก็คงทำให้หอหมอปีศาจถล่มลงไปแล้ว เช่นนั้นก็จะขาดทุนหนักเสียแล้ว”
ซิงเฉินจึงได้เก็บอาวุธสังหารนั้นไปอย่างเชื่อฟังแล้วกล่าวด้วยอาการเคารพนอบน้อม “รับทราบ!”
จื่อโยวกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก “อย่างไรเสียสาวน้อยคนงามก็รู้จักทะนุถนอมสิ่งของมีค่า ข้านั้นซาบซึ้งจริง ๆ”
มู่เฉียนซีได้ถีบจื่อโยวเข้าไปคราหนึ่งในทันที “จื่อโยว เจ้าทำตัวให้มันปกติหน่อย”
มู่เฉียนซีกล่าว “วางเรื่องของสำนักหุ่นปีศา
