ยนซีเอาไว้ เมื่อเห็นว่านางไม่ค่อยสบายตัว พลังชีวิตก็ได้ไหลพุ่งเข้าไปในร่างกายของนาง
แต่นางมิได้รับบาดเจ็บทางกาย หากแต่เป็นวิญญาณที่ได้รับบาดเจ็บ
มู่เฉียนซีกล่าว “หอหมอปีศาจของข้ามักจะต้องสร้างความน่าเกรงขามอยู่เสมอ ข้าไม่ได้เป็นอะไรมากพักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว จากนี้ไปผู้ป่วยเหล่านั้นก็มอบให้หัวหน้านักปรุงยาดูแลแล้ว”
ไม่สนว่าจวินโม่ซีจะตอบรับหรือไม่ มู่เฉียนซีก็ได้ถูกชิงอิ่งส่งตัวกลับไปพักผ่อนที่ห้องเสียแล้ว
วันต่อมาเฟิงอวิ๋นซิวไม่ได้พบมู่เฉียนซีหากแต่ได้พบกับหัวหน้านักปรุงยาจวินโม่ซี
“เฉียนซีเล่า?” เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวถาม
จวินโม่ซีมองไปยังคุณชายที่สง่างามและสูงส่งผู้นี้ ในใจเขานั้นไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก
“นางเหนื่อยแล้ว หลายวันมานี้กำลังพักผ่อนอยู่ เกรงว่าเจ้าคงจะไม่ได้พบแล้ว”
ไม่ได้พบแล้วหรือ? ในใจของเฟิงอวิ๋นซิวรู้สึกอ้างว้างลงไปอย่างควบคุมไม่ได้อยู่บ้าง
เขากล่าวถาม “เมื่อคืนนี้ขอบคุณหมอปีศาจเป็นอย่างมากที่ช่วยเหลือกัน ไม่ทราบว่าสามารถไปกล่าวขอบคุณกับหมอปีศาจได้หรือไม่”
พลังวิญญาณอันน่าหวั่นพรึงเช่นนั้นช่างพบได้ยากยิ่ง!
“เด็กสาวนั่นเหนื่อยแล้ว แน่นอนว่าหัวหน้าหอของเราได้ไปดูแลนางจึงไม่มีเวลามาพบนายน้อยอวิ๋นซิว นายน้อยอวิ๋นซิวจงล้มเลิกความคิดนั้นเสียเถอะ!”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “เช่นนั้นก็ไม่รบกวนแล้ว”
“การรักษาต่อไปนี้ก็มอบให้เป็นหน้าที่ของหัวหน้านักปรุงยาอย่างข้าเสีย รีบรักษาให้หายดีแล้
