สำหรับความสัมพันธ์ของมู่เฉียนซีกับหอปี้ลั่วนั้น เฟิงอวิ๋นซิวก็ไม่ได้ถามอะไรมากนัก
เขาเอ่ยปากกล่าวขอบคุณ “ครั้งนี้ข้าต้องขอบคุณเจ้ามากจริง ๆ มิเช่นนั้นพวกข้าคงเป็นอันตรายไปแล้ว”
“ตราบใดที่ยังกลับไปไม่ถึงตำหนักตงจี๋ก็ยังไม่นับว่าเราจะปลอดภัย รีบเดินทางเถอะ อาการบาดเจ็บของท่านผู้อาวุโสสูงสุดยังต้องการการพักฟื้น!”
พวกเขาออกมาจากเทือกเขาเมฆามืดได้อย่างปลอดภัย และไม่ได้พบกับการลอบโจมตีอีกแต่อย่างใด
ก็ไม่รู้เป็นเพราะว่าจื่อโยวจัดการไปราบคาบแล้วหรือว่าไป๋อู๋ห่ายจะมั่นใจว่าตนเองชนะแน่นอนก็เลยไม่ได้ส่งคนมาเพิ่ม
เนื่องจากคนที่ได้รับบาดเจ็บนั้นมีจำนวนเยอะมาก มู่เฉียนซีจึงให้พวกเขาเข้าไปรักษาในหอหมอปีศาจ
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “นายน้อยอวิ๋นซิว ถึงแม้ว่าพวกเราจะต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน แต่ค่ารักษานี้ข้าก็ต้องเก็บนะ”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “ไม่มีปัญหา ขอเพียงแค่หอหมอปีศาจรักษาพวกเขาให้หายก็พอ”
อย่างน้อยพวกเขาก็ได้เรื่องกว่าหัวหน้านักปรุงยาของตำหนักตงจี๋มาก
“เจ้าว่ายังไงนะ! เฟิงอวิ๋นซิวกลับเมืองตงจี๋ได้อย่างปลอดภัยอย่างนั้นเหรอ มันจะเป็นไปได้ยังไง?” เมื่อไป๋อู๋ห่ายรู้ข่าวนี้ก็โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างยิ่ง
“ท่านหัวหน้าตำหนัก ข่าวนี้ไม่ผิดแน่นอน นายน้อยอวิ๋นซิวกลับมาแล้วจริง ๆ ขอรับ”
“นึกไม่ถึงเลยว่าผู้อาวุโสอู้ซานก็ทำอะไรพวกมันไม่ได้!”
ผู้อาวุโสอู้ซานไม่ใช่คนของเขา ทว่า ความสามารถของผู้อาวุโสอู้ซานนั้น
