เขาอย่างไม่เลิกราราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเขาก็มิปาน!
ไป๋อู๋ห่ายโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก เจ้าหมอนี่หูหนวกหรืออย่างไร!
การต่อสู้ยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง หากพวกเขายังต่อสู้ต่อไปเช่นนี้ เกรงว่าต่อสู้ไปจนฟ้าสางก็คงไม่รู้ผล
มู่เฉียนซีเดินไปถึงชั้นบนสุดของหอหมอปีศาจ จวินโม่ซีกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “สาวน้อยอย่างเจ้านี่นะ ช่างหาเรื่องวุ่นวายได้ไม่หยุดไม่หย่อนจริง ๆ! แล้วนี่คิดจะทำเช่นไรล่ะ จะแปลงกายเป็นเจ้านั่นแล้วออกไปเจอเขาหรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่จำเป็น ยิ่งลึกลับมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี! เขาอยากเจอข้า ข้าไม่มีทางให้เขาเจอหรอก”
มู่เฉียนซีเริ่มรวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดของตัวเองขึ้น พลังวิญญาณอันกดขี่ข่มเหงนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของจวินโม่ซีแข็งทื่อขึ้น เขากล่าว “ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าสาวน้อยอย่างเจ้ามันกินสิ่งใดเข้าไปถึงได้เติบโตมาเช่นนี้ พลังวิญญาณถึงได้วิปริตถึงเพียงนี้”
