ช่หรือ!
ร่างของชิงอิ่งเคลื่อนไหวไป หลังจากที่ชิงอิ่งพรวดออกไปก็ได้สู้รบปรบมือกับไป๋อู๋ห่ายทันที
อู๋ไป๋ห่ายถูกโจมตีจนตั้งตัวรับไม่ทัน เขาขมวดคิ้วพลางกล่าว “นี่คือมารยาทในการต้อนรับแขกของหอหมอปีศาจหรอกรึ ไปตามหัวหน้าหอของพวกเจ้าออกมาพบข้าเดี๋ยวนี้!”
“ไสหัวไปซะ!” ชิงอิ่งพ่นคำพูดนี้ออกมาอย่างแน่นิ่งไร้ซึ่งความหวาดกลัวใด ๆ จากนั้นก็ลงมือโจมตีไป๋อู๋ห่ายอีกครั้ง
ไป๋อู๋ห่ายโกรธเกรี้ยวขึ้น “ในเมื่อพวกเจ้าไร้เหตุผล เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจล่ะ!”
ตูม! กลางอากาศที่อยู่เหนือหอหมอปีศาจในตอนนี้ได้เกิดเสียงระเบิดตูมตามขึ้นจากการต่อสู้ของทั้งสอง!
“นึกไม่ถึงเลยว่าหอหมอปีศาจจะล่วงเกินตำหนักตงจี๋เข้าแล้ว!”
“แถมยังเกิดการสู้รบขึ้นแล้วด้วย นั่น ดูนั่น คนชุดเขียวผู้นั้นที่ต่อสู้กับท่านหัวหน้าตำหนัก ช่างเก่งกาจยิ่งนัก!”
“ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าในแดนตะวันออกจะมียอดฝีมือเช่นนี้ด้วย”
“หอหมอปีศาจต้องซวยเป็นแน่”
การต่อสู้ของทั้งสองนั้นได้ดึงดูดความสนใจของคนในเมืองตงจี๋ไม่น้อยเลย
ไป๋อู๋ห่ายเองก็ตกใจเช่นกัน ก่อนหน้านี้ที่เขายังไม่ได้ใช้ไพ่เด็ดทั้งหมดของเขานั้น เขารับมือกับคนผู้นี้ไม่ได้เลย
ทว่า เพื่อหอหมอปีศาจหอยาเล็ก ๆ เช่นนี้ เขาไม่อยากจะใช้ไพ่เด็ดของเขาเลย
“ข้าไม่ได้มีเจตนาร้ายแต่อย่างใด ข้าก็แค่อยากเจอหัวหน้าหอหมอปีศาจเท่านั้น หรือว่าหมอปีศาจไม่กล้าเผชิญหน้าเจอผู้คนอย่างนั้นเหรอ?”
ชิงอิ่งยังคงโจมตี
