ิงอิ่ง!
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ! ผู้อาวุโสอู้ซานลงมือแล้ว คนอื่น ๆ เองก็ได้ล้อมเข้ามา
“ฆ่า!” เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวออกมาคำหนึ่งอย่างดุร้าย
ตูม! หลังจากที่ได้สู้กับสำนักหุ่นปีศาจเป็นการใหญ่ไปแล้วถึงสองหน พวกเขาก็ได้สู้กับพวกที่มีที่มาเดียวกันกับพวกเขาเองเข้าอีก ซึ่งก็คือคนของตำหนักตงจี๋
บึ้ม!
ฤทธิ์ของโอสถที่เพิ่มพลังความสามารถของมู่เฉียนซีนั้นได้หมดไปแล้ว และบัดนี้มันก็ได้คืนกลับไปสู่สภาพเดิม จึงทำได้แต่ต้องพึ่งพาการปกป้องของอู๋ตี้และเสี่ยวหงเพียงอย่างเดียวแล้ว
โชคดีที่คนเหล่านั้นของตำหนักตงจี๋ไม่ได้สังเกตถึงนางที่เป็นระดับจักรพรรดิ จึงนับว่าปลอดภัยได้เป็นการชั่วคราว
ที่แนวหลังการต่อสู้ของพวกเขา เหล่านักปรุงยาที่กลับลำพวกนั้นก็ได้กระโดดออกมาพลัน
ปัก ปัก ปัก!
พวกเขาไม่ได้เข้าต่อยตี แต่ได้สาดผงพิษนานาชนิดออกมา โดยมีทั้งกระสุนพิษและยาพิษมากมาย
“แค่ก แค่ก แค่ก!”
“พวกเจ้ารนหาที่ตาย!”
“……”
นักปรุงยาเหล่านี้ได้แทงลูกศรอันเย็นเฉียบเข้าที่ด้านหลังพวกเขา นี่เป็นเรื่องที่ผู้อาวุโสอู้ซานนึกไม่ถึงอย่างแน่นอน
เห็น ๆ กันอยู่ว่าคนเหล่านี้นั้นซื่อสัตย์ต่อหัวหน้านักปรุงยาอย่างหาสิ่งใดเปรียบได้ แต่พวกเขาก็รักตัวกลัวตาย เหตุใดจึงได้ก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาได้?
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเจ้ากำลังทำอะไร? ถึงต่อให้พวกเจ้าเป็นยอดปรมาจารย์นักปรุงยา วันนี้พวกเจ้าก็ต้องตายอยู่กับเฟิงอวิ๋นซิวที่นี่” ผู้อาวุโสอู้ซานกล่าวอย่างชั่
