รลดกำลังในการต่อสู้ของพวกเขาลง
ส่วนคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน เมื่อดวงตาไร้ซึ่งการมองไม่เห็น การควบคุมหุ่นเชิดของพวกเขาก็ไม่ได้ราบรื่นอีกต่อไป
รับมือกับกลุ่มคนตาบอดกลุ่มนี้ คนของตำหนักตงจี๋ก็ได้เปรียบขึ้นมามาก
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
ถึงแม้ว่าจะสามารถใช้พลังจิตรับรู้การโจมตีของศัตรูได้ แต่การที่มองอะไรไม่เห็นเลยเช่นนี้ทำให้เจียงขุยกลัดกลุ้มใจมาก
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นี่พวกเจ้าทำอะไรพวกข้า?”
“นักปรุงยาไปตายห่าอยู่ที่ใดกันหมด นี่ตกลงข้าโดนพิษใดกันแน่?”
“……”
พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในเทือกเขาเมฆามืดมาโดยตลอด แม้แต่อากาศพิษในเทือกเขาเมฆามืดพวกเขาก็ไม่กลัว เช่นนั้นแล้วพวกเขาย่อมไม่กลัวพิษอย่างแน่นอน
ทว่า ในตอนนี้ พวกเขากลับโดนเล่นงานเสียแล้ว!
“ทักษะโยวหลัว!” มู่เฉียนซีไล่โจมตีโหวหมิงผู้ที่มองไม่เห็นผู้นี้อย่างไม่ยอมเลิกรา ไม่นานนักร่างของโหวหมิงก็ได้รับบาดเจ็บขึ้น
คนของสำนักหุ่นปีศาจของพวกเขาใช้อากาศพิษของเทือกเขาเมฆามืดป้องกันศัตรูภายนอก แต่ในตอนนี้อากาศพิษที่เปลี่ยนไปนี้เป็นภัยต่อพวกเขาแล้ว
“ผงยานั่น ผงยานั่นต้องมีปัญหาแน่ ๆ” โหวหมิงอุทานขึ้น
“นักปรุงยา รีบคิดหาวิธีเร็วเข้า!”
ไม่ว่าโหวหมิงและเจียงขุยจะตะโกนเช่นไร นักปรุงยาของสำนักหุ่นปีศาจเหล่านั้นก็ไม่สามารถศึกษาพิษและหลอมยาแก้พิษออกมาให้พวกเขาได้ เพราะพวกเขาเองก็โดนยาพิษมองไม่เห็นเหมือนกัน
เมื่อมองไม่เห็นก็ควบคุมหุ่นเชิดได้ยาก สำนักหุ่นปีศาจอดท
