หัวใจของพวกเขารู้สึกเย็นวาบขึ้นมาทันใดและกล่าวอย่างสั่นสะท้าน “ไม่ใช่ยาถอนพิษ…มันคือ…มันคือ…”
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “แน่นอนว่ามันคือพิษน่ะสิ!”
“ยาพิษ!”
“เจ้าจะมากเกินไปแล้ว พวกเราไม่ได้ระวังในตัวเจ้าแต่เจ้ากลับวางยาพิษพวกเรา”
“แม่นางมู่ พวกเราเชื่อในเจ้าเช่นนั้น…”
พวกเขาแต่ละคนได้กล่าวโทษมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “หากไม่อยากตายเร็วนักละก็ ทางที่ดีพวกเจ้าจงหุบปากเสีย พิษของข้าไม่ใช่เรื่องตลก”
ทันใดนั้นปากของพวกเขาก็ปิดสนิทไปอย่างรวดเร็วและไม่กล้ากล่าวอะไรออกมาอีก
มู่เฉียนซีมองไปที่เฟิงอวิ๋นซิวแล้วกล่าว” อวิ๋นซิว คาดว่าเจ้าคงมีเรื่องบางเรื่องที่ต้องการจะขอคำแนะนำจากพวกเขากระมัง! ตอนนี้สามารถถามได้แล้ว”
เฟิงอวิ๋นซิวเดินเข้ามาแล้วกล่าว “ปรมาจารย์จางให้พวกเจ้าตามข้ามาที่เทือกเขาเมฆามืดนี้ เขามีคำสั่งอะไรเป็นพิเศษหรือไม่? อย่างเช่นให้ลอบทำร้ายข้า”
สีหน้าของนักปรุงยาเหล่านี้ซีดเผือดขึ้นมาแล้ว พวกเขากล่าวอย่างร้อนรน “ไม่มี…ไม่มีอย่างแน่นอน!”
“ปรมาจารย์จางจะให้พวกเรามาทำร้ายคนของนายน้อยอวิ๋นซิวได้อย่างไรเล่า!”
“พวกเรากล้าที่ไหน…”
“อ๊าก!” ในตอนที่พวกเขากำลังอธิบายอยู่นี่เองก็พลันเกิดอาการจุกแน่นจนเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างขึ้นมา เหงื่อนั้นไหลออกมาไม่หยุด
มู่เฉียนซียิ้มอย่างเย็นชาแล้วกล่าว “เมื่อต้องพิษของข้าเข้าแล้ว หากพวกเจ้ากล่าวเท็จก็ต้องระวังเสียหน่อย! มิเช่นนั้นแล้วรสชาติเช่นนี้มิใช่
