ตูม! ชิงอิ่งชกหมัดไปและร่างของหุ่นเชิดตัวนี้ก็เริ่มแตกออก
โหวหมิงตกใจกับพลังโจมตีของชิงอิ่งยิ่งนัก หุ่นเชิดตัวนี้แข็งแกร่งอย่างไม่ธรรมดา
ตราบใดที่ยังมีชีวิตย่อมมีความหวัง โหวหมิงกัดฟันและกล่าวว่า “ถอย!”
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวเสียงดังว่า “พวกเจ้าคิดจะถอย ฝันไปเถอะ!”
คนของตำหนักตงจี๋หันมาหาพวกเขา คนของสำนักหุ่นปีศาจจำใจต้องระเบิดหุ่นเชิดของตนเองอย่างช้ำใจ
ตอนนี้พวกเขาทำได้เพียงหลบหนีด้วยวิธีนี้เท่านั้น
ตูม!
หุ่นเชิดแต่ละตัวถูกจุดระเบิดและปล่อยควันสีดำหนาบดบังมุมมองของพวกเขาออกมา
เมื่อพวกเขาพุ่งออกไป คนของสำนักหุ่นปีศาจก็ได้หายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว
สำหรับเทือกเขาเมฆามืดนี้ คนเหล่านี้ของสำนักหุ่นปีศาจคุ้นเคยมากกว่าพวกเขาอย่างชัดเจน การหลบหนีนี้ เกรงว่าการที่พวกเขาจะตามได้ทันนั้นคงเป็นไปได้ยาก
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวว่า “ไม่ต้องตามไปแล้ว หาที่ซ่อนตัวและพักผ่อนเสียก่อนเถอะ”
“ขอรับ! นายน้อยอวิ๋นซิว”
ตอนนี้ความเคลื่อนไหวของพวกเขาได้ถูกเปิดเผยแล้ว เหล่านักปรุงยาต่างพากันกล่าวว่า “นายน้อยอวิ๋นซิว ดูเหมือนว่าอยู่ที่นี่พวกข้าก็ไม่ได้มีประโยชน์แล้ว พวกข้าออกไปกันก่อนได้หรือไม่”
“ใช่แล้ว! สาวน้อยผู้นี้เก่งกาจ เรื่องอากาศเป็นพิษนายน้อยอวิ๋นซิวให้นางจัดการก็ได้แล้ว พวกเรา…”
เมื่อมองไปที่ชายขี้ขลาดแต่ละคนตรงนี้ ดวงตาของเฟิงอวิ๋นซิวก็ฉายแววเย็นชา
ถ้าไม่ใช่เพราะความอดทนที่ดีของเขา เกรงว่าเขาคงจะจัดการพวกเขาแต่ล
