งสังหรณ์ที่ไม่ดีเป็นอย่างมาก ดังนั้นแล้วจึงนำคนบุกตามไปอย่างไฟรน
ซวนอีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณชายมู่มีคำสั่งไม่ให้ผู้ใดเข้าไปทั้งสิ้น หัวหน้านักปรุงยาปรมาจารย์จางจงรออยู่ตรงนี้เสียเถิด!”
“ข้าเป็นหัวหน้านักปรุงยาแห่งตำหนักตงจี๋ เจ้ากลับกล้าที่จะขวางกั้นข้าเอาไว้” ปรมาจารย์จางโกรธกริ้วเข้าแล้ว
“ข้าเชื่อฟังคำสั่งจากคนเพียงผู้เดียวเท่านั้น นั่นก็คือคำสั่งจากผู้เป็นนายของพวกเรา”
คนอื่น ๆ นั้นกลัวที่จะไปล่วงเกินหัวหน้านักปรุงยา แต่พวกเขานั้นไม่กลัว!
พวกเขาไม่ได้ใช้ยาที่หัวหน้านักปรุงยาปรุงมาตั้งนานแล้ว สิ่งที่ผู้เป็นนายของพวกเขามีนั้นก็คือเงินทอง ไปซื้อยาเม็ดที่หอหมอปีศาจมานั้นเห็นได้ชัดเลยว่ามันดีกว่าของที่เขาสกัดออกมาตั้งมากมาย
“เยี่ยม…พวกเจ้าช่างเยี่ยมยิ่งนัก…”
เสียงที่มีความสงสัยเสียงหนึ่งได้ลอยมา “เยี่ยมยิ่งนัก? เยี่ยมยิ่งนักอะไร?”
มู่เฉียนซีได้เดินออกมาจากสวนสมุนไพรในตอนที่ปรมาจารย์จางเดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง
“เป็นใครกันที่ทำให้ปรมาจารย์จางโกรธเกรี้ยว”
ปรมาจารย์จางถลึงตามองมู่เฉียนซี เจ้าเด็กนี่รู้ ๆ อยู่แล้วยังจะมาถาม เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเป็นไอ้บัดซบที่ทำให้โกรธ
ปรมาจารย์จางกล่าว “มู่หรงเฉียนเยี่ย หลายวันมานี้สวนสมุนไพรได้ปิดลงแล้ว เจ้านำคนมาทำร้ายร่างกายทหารยามและฝ่าฝืนบุกเข้าไป นั่นมันก็จะเกินงามไปหน่อยแล้วกระมัง!”
มู่เฉียนซีโบกป้ายตราคำสั่งในมือของนางไปมา “ข้าก็แค่เพียงมาเก็บสมุน
