ไพรวิญญาณก็เท่านั้นเอง มันจะปิดหรือไม่ปิดนั้นก็ไม่เกี่ยวกับการที่ข้าจะมาเก็บสมุนไพรวิญญาณเลยแม้แต่น้อย หลังจากนี้ไปก็เชิญปิดได้ตามสะดวก ข้าไม่มีความคิดเห็นอันใด”
“ซวนอี พวกเราไปกันเถอะ!”
มู่เฉียนซีเองก็ไม่ได้เสียเวลาไร้สาระกับเขาและกวักมือเรียกซวนอี จากนั้นก็ได้ไปจากสวนสมุนไพรทันที
ปรมาจารย์จางทำได้เพียงแต่มองเงาหลังของมู่เฉียนซีที่จากไปอย่างเดือดดาล จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปในสวนสมุนไพร ทันใดนั้นเขาก็โกรธเสียจนแทบเป็นลมสลบไป
สวนสมุนไพรของตำหนักโอสถแห่งตำหนักตงจี๋นั้นปลูกสมุนไพรวิญญาณเอาไว้อย่างหลากชนิด มาตอนนี้เหลือไว้แค่เพียงแต่ต้นกล้าเล็ก ๆ เท่านั้นแล้ว
“มู่หรงเฉียนเยี่ย มู่หรงเฉียนเยี่ย เจ้าจะมากเกินไปแล้ว!”
ปรมาจารย์จางร้องตะโกนพลางวิ่งตามไป
“มู่หรงเฉียนเยี่ยไปไหนแล้ว?”
“ดูเหมือนว่า…ดูเหมือนว่าเขาจะไปที่คลังโอสถแล้ว!”
รอจนเมื่อปรมาจารย์จางไล่ตามมาจนถึงที่คลังโอสถแล้ว เขาก็พบว่าที่คลังโอสถเองก็ถูกกวาดไปจนเกลี้ยงเสียแล้ว
นอกเสียจากสมุนไพรวิญญาณธรรมดาทั่วไปที่ไม่อาจจะธรรมดาไปได้กว่านี้อีกแล้ว ขอเพียงมันเป็นสิ่งที่มีมูลค่าเป็นอย่างมาก มันก็ได้ถูกเอาไปเสียจนหมดสิ้น
นี่…นี่มันโจรชัด ๆ
อย่างไรเสียตำหนักตงจี๋ก็เป็นถึงกองกำลังขั้นสำนักนิกายระดับสาม สถานที่ที่เก็บซ่อนสมุนไพรวิญญาณเอาไว้นั้นมีอยู่ไม่น้อย มู่เฉียนซีนั้นก็ได้ไล่ปล้นไปทีละแห่ง ๆ
เหล่าองครักษ์ซวนนั้นล้วนรู้สึกมึนชา นี่เป็นครั้ง
