ก่อน”
“เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้ากล้าดียังไงถึงบอกว่าข้าสายตาเลือนลาง” ปรมาจารย์จางกล่าวอย่างโกรธเคือง
“ไม่เช่นนั้นสายตาของท่านก็คงไม่ดีแล้วล่ะ! คนกลุ่มนี้เป็นอะไรหรือเปล่า แต่ท่านกลับมองไม่ออกเลย”
“พวกเขาจะเป็นอะไรไปได้อย่างไร? พวกเขา…”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่ต้องเสียเวลาแล้ว เริ่มกันได้หรือยัง?”
ในขณะที่ยังไม่เริ่ม คนเหล่านั้นที่ปรมาจารย์จางเอามาก็แทบจะขาดใจแล้ว
ปรมาจารย์จางกล่าว “เจ้าแน่ใจนะว่าเป็นสามคนนี้ ถึงเวลาถ้าแพ้อย่าหาว่าข้ารังแกเด็กอย่างเจ้าล่ะ”
มู่เฉียนซียิ้มและกล่าวว่า “ปรมาจารย์จางวางใจเถอะ! ลำพังท่านยังรังแกข้าไม่ได้หรอก”
ใบหน้าของปรมาจารย์จางเปลี่ยนเป็นหม่นคล้ำและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ถึงเวลานั้นเจ้าอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”
คนเหล่านี้ที่ปรมาจารย์จางพามาใกล้จะตายแล้ว
มู่เฉียนซีหยิบเข็มยาออกมาเจ็ดเข็ม ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ! เข็มสองสามเข็มได้เข้าสู่หัวใจของพวกเขา!
นักปรุงยาเหล่านั้นตะโกนว่า “เขาช่วยชีวิตคนหรือจะฆ่าคนกันแน่?”
เฟิงอวิ๋นซิวและซวนอีตกตะลึง เข็มยานี้ดูคุ้นเคยอย่างมาก
เฉียนเยี่ยรู้จักกับเฉียนซี! อีกทั้งยังมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันด้วย!
ซวนอีพึมพำ สองคนนี้เป็นพวกเดียวกัน! ไม่น่าแปลกใจที่มีนิสัยเหมือนกัน
เข็มยาแทรกซึมเข้าไปในหัวใจของคนเหล่านั้น คนเหล่านั้นไม่เพียงแต่ยังไม่ตาย แต่กลิ่นอายของพวกเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งขึ้น
คนเหล่านั้นที่กำลังจะตายแล้วจริง ๆ บางคนได้
