รับบาดเจ็บสาหัสและบางคนถูกวางยาพิษ อย่างไรคนเหล่านั้นต่างก็มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
แต่มู่เฉียนซีกลับคุ้นเคยกับการรักษาเป็นอย่างดี และยังช่วยชีวิตคนได้สองถึงสามคนในเวลาเดียวกัน
ส่วนด้านของปรมาจารย์จางนั้น ปรมาจารย์จางได้สัมผัสชีพจรของพวกเขาอีกครั้ง แต่ก็ไม่อาจบอกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนกลุ่มนี้?
“พวกเจ้าไม่ได้ป่วยเลย!”
“ปรมาจารย์จาง ข้าป่วยจริง ๆ! ตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดทุกวันที่นอนหลับ”
“ปรมาจารย์จาง ข้า…ข้ารู้สึกเหมือนข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกไม่นาน”
“ปรมาจารย์จาง…”
ในขณะที่ปรมาจารย์จางยังไม่สามารถวินิจฉัยได้ว่าป่วยหรือไม่ป่วย มู่เฉียนซีก็รักษาคนที่กำลังจะตายเหล่านั้นได้แล้ว
พวกเขารู้สึกเหลือเชื่อเมื่อเห็นมู่เฉียนซีดึงคนเหล่านี้กลับมาจากประตูแห่งความตายได้!
“มีชีวิตรอดแล้วจริง ๆ”
“เมื่อครู่เขาช่วยชีวิตคนด้วยอะไร? สมุนไพรวิญญาณระดับสวรรค์!”
“นั่นไม่ใช่สมุนไพรวิญญาณระดับสวรรค์ มันเป็นยาน้ำพิเศษที่มีขึ้นในหอหมอปีศาจ”
มู่เฉียนซีเดินไปหาปรมาจารย์จางแล้วกล่าวกับเขาว่า “ปรมาจารย์จาง ท่านแพ้แล้ว!”
“ข้าไม่แพ้ เป็นฝีมือเจ้า คนเหล่านี้ไม่ได้ป่วยเลย!”
มู่เฉียนซีหัวเราะ “เจ้าไม่สามารถวินิจฉัยโรคได้ อย่าว่าพวกเขาไม่ได้ป่วย พวกเขาป่วยหนักกว่าคนเหล่านั้นที่เจ้าส่งมาเสียอีก”
“ข้าไม่เชื่อ!” ปรมาจารย์จางกล่าว
ไม่นานอาการของทั้งสามคนนี้ก็กำเริบขึ้น
“อ๊า อ๊า อ๊า! หนึ่งในนั้นกอดหัวและกรีดร้องด้วยความ
