เจ็บปวด
ดวงตาของอีกคนแดงก่ำและคว้าตัวปรมาจารย์จางมาอย่างบ้าคลั่ง
และอีกคนก็หมดสติไปอย่างไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้
มู่เฉียนซีถาม “เป็นเช่นนี้ ปรมาจารย์จางท่านยังคิดว่าพวกเขาไม่ได้ป่วยอีกเหรอ?”
“ยังไม่ถึงเวลา ข้าจะลองดูอีกที”
แต่ไม่ว่าเขาจะยิ่งขมวดคิ้วมากเท่าไหร่ เขาก็ยังคงมองไม่ออกอยู่ดี ใบหน้าของปรมาจารย์จางเริ่มดูไม่ได้มากขึ้นเรื่อย ๆ เขาสบถในใจ ‘บ้าเอ๊ย เจ้าเด็กนี่ไปเอาคนไข้ที่ป่วยเช่นนี้มาจากที่ไหนกัน!’
.
.
