ูกจวินโม่ซีแย่งอาหารไปไม่น้อย
จวินโม่ซีกล่าวอย่างพออกพอใจ “นับว่าเจ้าค่อนข้างมีความเป็นธรรมอยู่บ้างนะสาวน้อย แม้มันจะไม่คุ้มกับที่ข้าปรุงยาอย่างไม่คิดชีวิตเพื่อที่จะให้เจ้าเอาไปใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยก็ตาม”
รอจนโม่จิ่นมาถึงและเห็นแต่เพียงเศษอาหารที่เหลือเพียงน้อยนิด มุมปากของเขาก็แสยะออก สองคนนี้ช่างเกินไปยิ่งนัก!
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเล็กคิดน้อย เขามีเรื่องสำคัญที่จะต้องพูดคุยกับผู้เป็นเจ้านาย!
โม่จิ่นกล่าวขึ้น “นายท่าน ท่านมาพอดีเลย ข้ามีเรื่องเรื่องหนึ่งต้องการให้ท่านตัดสินใจ!”
.
