จมูกของจวินโม่ซีจึงไวต่อความรู้สึกเป็นอย่างมาก ทันทีที่ได้กลิ่นหอมนี้เขาก็กระโดดขึ้นมาจากเตียงอย่างรวดเร็วและพุ่งไปที่ห้องครัว!
“สาวน้อย เจ้ามาแล้ว ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว ข้านั้นจะบ้าอยู่แล้ว ข้าหิวจนจะบ้าแล้วเข้าใจหรือไม่…”
เด็กรับใช้ผู้นั้นที่นำมู่เฉียนซีเข้าไปยังห้องครัวก็ได้เห็นหัวหน้านักปรุงยาที่สูงส่งของพวกเขาพุ่งเข้าไปในครัว และมุ่งตรงไปหมายจะกอดเข้าที่หมาป่าเงาร่างสีขาวนั้น
บางทีก็มีคนใช้ความงามเพื่อดึงดูดหัวหน้านักปรุงยาจวิน แต่ท้ายที่สุดแล้วคนงามเหล่านั้นล้วนอนาถจนทนไม่ไหว
นึกไม่ถึงเลยว่านักปรุงยาจวินจะชอบผู้ชาย
แน่นอนว่ามู่เฉียนซีไม่ยอมให้เขาทำได้สำเร็จ นางได้หลบไปแล้วกล่าวขึ้น “ถ้าหากว่าเจ้าอยากกินละก็จงไสหัวไปทางนั้นแล้วรออยู่ให้ดี!”
หัวหน้านักปรุงยาจวินที่ไม่เคยยอมใครกลับเหมือนแมวน้อยตัวหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างคอยมองมู่เฉียนซีราวกับสัตว์เลี้ยงที่หิวโหยมาเป็นพันปีก็มิปาน
เด็กรับใช้ตกใจจนลูกตาแทบจะถลนออกมา นี่ใช่หัวหน้านักปรุงยาจวินจริงหรือ? คงจะไม่ถูกผู้อื่นสลับตัวไปหรอกกระมัง!
ไม่นานนักมู่เฉียนซีก็ทำอาหารเสร็จแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “ยกขึ้นตึกไปเอง เตรียมกินได้!”
“ได้!” จวินโม่ตอบรับอย่างสุขใจเป็นอย่างมาก
แม้ว่าที่ตำหนักตงจี๋จะมีอาหารอันล้ำค่าจากภูเขาและทะเลอย่างมากมาย แต่ว่ามู่เฉียนซีที่มิได้ชิมฝีมือของตนเองมานานมากแล้ว ก็ยังพอใจกับฝีมือของตนเองเป็นอย่างมาก
แต่ทว่านางกลับถ
