นิกายระดับสามคอยดูแลอยู่ แน่นอนว่าอิทธิพลของหอหมอปีศาจนั้นไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนในแดนใต้
มู่เฉียนซีเดินเข้าไปในหอหมอปีศาจ การตกแต่งภายในหอนั้นล้วนแต่ถูกจัดวางตามคำสั่งของนาง มู่เฉียนซีพอใจเป็นอย่างมาก
นางได้เรียกหาคนรับใช้ผู้หนึ่งแล้วกล่าวขึ้น “ข้าต้องการที่จะพบรองหัวหน้าหอโม่ของพวกเจ้า”
เด็กรับใช้ตะลึงงัน มีคนไม่น้อยที่เรียกเขาว่ารองหัวหน้าหอ แต่คนที่เรียกรองหัวหน้าโม่นั้นมีไม่มากนัก ต้องเป็นคนรู้จักแน่!
เด็กรับใช้กล่าว “รองหัวหน้าหอของพวกเราออกไปธุระข้างนอกแล้ว”
“เช่นนั้นแล้วหัวหน้านักปรุงยาจวินของพวกเจ้าเล่า?” มู่เฉียนซีถามขึ้น
“หัวหน้านักปรุงยาจวินกำลังพักผ่อนอยู่ พวกเราไม่กล้าไปรบกวน”
มู่เฉียนซีจึงถามขึ้น “ขอยืมห้องครัวของพวกเจ้าใช้เสียหน่อยได้หรือไม่?”
เด็กรับใช้ผู้นั้นตะลึงค้าง คุณชายผู้ที่หล่อเหลาไม่ธรรมดาผู้นี้จะไปทำอะไรในห้องครัว?
คงมิใช่จะไปทำอาหารหรอกกระมัง!
มู่เฉียนซียิ้มตาหยีแล้วกล่าว “สบายใจเถอะ! ข้ารู้จักกับเจ้าตะกละนั่น มันจะไม่เกิดผลเสียกับหอหมอปีศาจหรอก”
เอาเถอะ แม้แต่นิสัยที่หัวหน้านักปรุงยาจวินซ่อนเอาไว้เขายังรู้ เขาจะต้องไม่สงสัยพวกเขาแน่
คนนอกนั้นรู้สึกว่าหัวหน้านักปรุงยาของหอหมอปีศาจนั้นช่างเป็นผู้ที่สูงส่งเหมือนดั่งเทพ
แต่ว่านะ…
เขาไม่อยากจะพูดอะไรออกมาจริง ๆ
มู่เฉียนซีเพียงแค่ขลุกขลักอยู่ในครัวครู่หนึ่งก็ได้มีกลิ่นหอมอย่างเข้มข้นโชยมา
ด้วยการที่เป็นคนตะกละ
