ีจึงได้ออกจากตำหนักตงจี๋ไปซื้อสิ่งของนานาชนิดที่เมืองตงจี๋ นี่เป็นครั้งแรกที่ซวนอีผู้นี้ที่เป็นองครักษ์ข้างกายของนายน้อยอวิ๋นซิวได้ลิ้มรสของการจ่ายเงินเสียจนมืออ่อนยวบ
ซวนอีขบฟันมองไปยังมู่เฉียนซี เจ้าเด็กนี่ช่างเป็นพวกมือเติบอย่างสุดยอดเสียจริง!
“เจ้าซื้อเสร็จแล้วหรือยัง?” ซวนอีถาม
“ยังเลย! ที่ตรงนั้นยังมีร้านโอสถอีกแห่งหนึ่ง!”
ซวนอีควรที่จะรู้สึกโชคดีที่เจ้าเด็กนี่ชอบแต่เพียงสมุนไพรวิญญาณเท่านั้น
ถ้าหากว่าชอบสิ่งอื่น ๆ ด้วยแล้วและจับจ่ายซื้อของชนิดต่าง ๆ ด้วย เช่นนั้นเกรงว่าผู้เป็นนายที่พวกเขารักนั้นจะถังแตกเข้าจริง ๆ เสีย
หลังจากซื้อเสร็จแล้วซวนอีก็หมดแรงจนถึงขนาดที่ต้องหาโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดในเมืองตงจี๋ให้แก่มู่เฉียนซี ในที่สุดเขาก็ได้จัดการเรื่องที่อยู่ของนายน้อยอีกท่านเสร็จสิ้นแล้ว
ซวนอีถามขึ้น “คุณชายมู่ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือไม่?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่มีแล้ว!”
“เช่นนั้นข้ากลับไปรายงานนายน้อยแล้วนะ!”
มู่เฉียนซีผายมือแล้วกล่าว “ไปเถอะ! ไปเถอะ!”
ซวนอีวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วเพราะเกิดกลัวว่ามู่เฉียนซีจะตะโกนให้เขาหยุดเสียและให้เขาไปใช้แรงงานต่อ
หลังจากที่ได้ให้ซวนอีกลับไปแล้วมู่เฉียนซีก็ไม่ได้อยู่ที่โรงเตี๊ยมต่อนานนัก แต่ได้กลับไปยังหอหมอปีศาจ
ตอนนี้หอหมอปีศาจก็มีชื่อเสียงในแดนตะวันออกไม่เบาแล้ว แต่ทว่าพื้นที่ในแดนตะวันออกนั้นกว้างขวางอีกทั้งยังมีตำหนักตงจี๋ซึ่งเป็นกองกำลังขั้นสำนัก
