ปร่างหน้าตาเหมือนนางอีกจะเป็นเช่นนี้อีกหรือไม่ แต่สำหรับเฉียนซีนั้น…
เขาดีต่อนางโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่สามารถปฏิเสธนาง เป็นห่วงเป็นใยนาง…
เฟิงอวิ๋นซิวรู้สึกตัวเองแทบจะเป็นบ้าแล้ว ความรักที่อยู่ในใจจะกลายเป็นร่องน้ำตามหุบเขาระหว่างเขากับเฉียนซี และเฉียนเยี่ย
ทว่า เว้นเสียแต่เขาจะตาย ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เสียดายที่จะละทิ้งความรู้สึกนั้น
เฉียนได้รับบาดเจ็บแล้ว!
ก็แค่บาดแผลเล็กน้อย ชิงอิ่งลากมู่เฉียนซีไปและรีบรักษาให้นาง
ดวงตาอันนิ่งสงบนั้นเผยความเย็นยะเยือกออกมา เขาอยากจะสั่งสอนชายผู้ที่ยังเดินกลับไปได้ไม่ไกลผู้นั้นมาก ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่อาจมาทำร้ายเฉียนได้
มู่เฉียนซีกล่าว “ชิงอิ่ง ข้าไม่เป็นไร แค่แผลเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น”
เช้าวันต่อมาเฟิงอวิ๋นซิวอยากจะกล่าวคำขอโทษกับมู่เฉียนซี กลับคิดไม่ถึงว่าหัวหน้านักปรุงยาจะพรวดพราดเข้ามาด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า
“เจ้าเด็กที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมวางยาพิษธิดาศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้น โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ”
หลังจากที่เสียงตะโกนอันโกรธเกรี้ยวดังขึ้น ชายชราชุดคลุมยาวสีขาวก็ได้ปรากฏตัวขึ้น
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ที่แท้ก็เป็นหัวหน้านักปรุงยานี่เอง ต่อให้เจ้าเป็นหัวหน้านักปรุงยา แต่อยู่ในตำหนักของข้าก็ต้องรักษากฎเกณฑ์สักหน่อยนะ”
“ไร้เหตุผลเช่นนี้ มันไม่ดี” เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวเตือน
สายตาของปรมาจารย์จางจับจ้องไปที่ร่างของมู่เฉียนซี “เป็นเจ้าที่วางยาพิษนั่นใส่ธิดาศ
