ไป๋เหยียนเอ๋อร์โบกมือขึ้น และกลิ่นหอมจาง ๆ ก็โชยออกมา
มู่เฉียนซีได้กลิ่นหอมนั้นอยู่ไกล ๆ และขมวดคิ้วขึ้น
งานเลี้ยงเล็ก ๆ นั้นก็เพียงแค่ต้องการให้เฟิงอวิ๋นซิวคลายความระแวดระวังลงก็เท่านั้น ที่นี่ เวลานี้ต่างหากที่จะวางยาจริง ๆ
ยาแฝดและยาปลุกกำหนัดชนิดนี้ เกรงว่าจะมีเพียงแค่ยอดปรมาจารย์นักปรุงยาเท่านั้นที่สามารถปรุงออกมาได้
หากผู้ที่วางยาเป็นคนอื่น เฟิงอวิ๋นซิวจะต้องมีการเตรียมพร้อมที่จะหลบหลีกแน่นอน ทว่า เฟิงอวิ๋นซิวมองใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้านี้แล้ว การเตรียมป้องกันของเขานั้นเป็นศูนย์
มู่เฉียนซีแทบจะโกรธเกรี้ยวกับท่าทางการแสดงออกของเฟิงอวิ๋นซิวในตอนนี้ ความฉลาดของเขาหายไปไหนซะแล้วล่ะ
หากรักใครสักคนมาก ๆ ความรักนั้นสามารถทำให้คนคนหนึ่งมาถึงจุดนี้ได้จริง ๆ เหรอ
ไป๋เหยียนเอ๋อร์เอ่ยปากกล่าว “อวิ๋นซิว ข้าชอบท่าน ข้าจะแต่งงานกันท่าน”
“ท่าน ท่านไปกับข้าเถอะนะ”
ไป๋เหยียนเอ๋อร์ต้องการจะลากเฟิงอวิ๋นซิวเข้าไปในห้อง มู่เฉียนซีที่แอบดูอยู่ในตอนนี้ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว
ต่อให้เฟิงอวิ๋นซิวยินยอม แต่นางไม่มีทางยอมให้ไป๋เหยียนเอ๋อร์เอาเปรียบเขาเป็นอันขาด!
“เงาจันทราหนาวเหน็บ!”
แสงกระบี่สีเงินแสงหนึ่งพุ่งไปที่กรงเล็บนั้นของไป๋เหยียนเอ๋อร์ที่กำลังยื่นออกมาหาเฟิงอวิ๋นซิว
ไป๋เหยียนเอ๋อร์รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายกระบี่อันเย็นยะเยือกที่คุ้นเคยนั้นเข้าก็รีบหลบหลีกทันที
ฉึก! เสื้อผ้าอาภรณ์อันงดงามและล้ำค่าบน
